ฟู่เหยาขมวดคิ้วทันที แต่เมื่อเธอจะยื่นหูเข้าไปฟังให้ชัดอีกครั้ง กลับพบว่าคนสองคนที่ยืนพูดคุยกันในป่าเล็ก ๆ นั้นเตรียมจะแยกย้ายกันไปแล้ว
เมื่อฟู่เหยารีบเดินไปถึง ก็ได้แต่เห็นเพียงเงาหลังที่คุ้นตาคนหนึ่ง
“ซุนเฉียนเฉียน? เธอคุยกับใครกันนะ?” ฟู่เหยามองเงาหลังอีกคนที่รีบจากไป รู้สึกคุ้นตา แต่ก็นึกไม่ออกจริง ๆ ว่าเป็นใคร
แต่แค่ซุนเฉียนเฉียนคนเดียว ก็เพียงพอจะทำให้ฟู่เหยารู้สึกถึงสัญญาณอันตรายได้แล้ว
เธอถือตะกร้าไม้ไผ่ ยืนนิ่งอยู่กับที่ คิดว่าซุนเฉียนเฉียนกำลังคิดแผนร้ายอะไรอีกเพื่อจัดการกับเธอ
เรื่องเงินสามพันหยวนเมื่อคราวก่อน แม้จะดูเหมือนจบลงไปแล้ว แต่ฟู่เหยารู้ดีว่าตระกูลซุนไม่ได้ยอมแพ้เพียงแค่นี้ พวกเขากำลังซุ่มตัวรออยู่ และพร้อมจะพุ่งเข้ามากัดเธอกับเฉิงจี้อย่างสาหัสทุกเมื่อ
ส่วนซุนเฉียนเฉียนที่กลับถึงบ้านแล้ว ยังไม่รู้ตัวว่าถูกฟู่เหยาเห็นเข้า เธอกำลังนั่งอยู่บนโซฟา ทบทวนแผนการกับเซียงอวี่โหรวอีกครั้ง ช่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติจริง ๆ
“เซียงอวี่โหรวพูดถูก แค่ทำลายความบริสุทธิ์ของฟู่เหยาได้ ชีวิตคู่ของเธอกับเฉิงจี้ก็ต้องแตกร้าวแน่นอน แล้วตอนนั้น...”
ซุนเฉียนเฉียนมองตัวเองในกระจก หัวเราะเหี้ยมเกรียม ดวงตาเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม
“ฟู่เหยา ฉันจะรอดูว่าไม่มีความคุ้มครองจากเฉิงจี้แล้ว เธอจะเอาตัวรอดยังไง”