“คุณปู่คะ คุณปู่?” ฟู่เหยาเงยหน้าขึ้น เห็นเฉิงเว่ยฮวามองเธอเหม่อๆ ก็เรียกด้วยความเป็นห่วงสองครั้ง
“โอ้ย คนแก่นี่มันหลงลืมจริงๆ”
เฉิงเว่ยฮวามองแววตาเป็นห่วงของฟู่เหยา ก็รู้สึกตัวขึ้นมา แล้วยกมือตีหน้าผากตัวเองด้วยความเขินๆ
หลังจากนั้น ก็ยิ้มอย่างปลงตก
เขาก็คิดมากไปเอง เซี่ยวฟู่กับเซี่ยวจี้แต่งงานกันได้แค่ไหน จะท้องได้ยังไง? อีกอย่าง สภาพร่างกายของเซี่ยวจี้ ฟู่เหยาก็รู้ดีอยู่แล้ว คงจะพูดไปเรื่อยเปื่อยเท่านั้นแหละ
เฉิงเว่ยฮวาถอนหายใจอย่างเงียบๆ ในใจ พร้อมกับมองฟู่เหยาด้วยสายตาที่เวทนามากขึ้นอีกเล็กน้อย
เด็กคนนี้ก็วาสนาน้อย ตั้งแต่น้อยก็ไม่มีพ่อแม่ พอมาถึงตอนนี้ เพราะหลานชายของเขา sendiri ถึงขนาดอาจจะไม่มีลูกหลานต่อได้
คิดถึงตรงนี้ เฉิงเว่ยฮวาก็อดไม่ได้ที่จะอยากเตือนสติเฉิงจี้อีกสักครั้ง ภรรยาที่ดีขนาดนี้ ต้องดูแลเขาให้ดีจริงๆ
ฟู่เหยาถูกมองด้วยสายตาที่เมตตาของเฉิงเว่ยฮวาทำให้รู้สึกผิดเล็กน้อย สายตาที่ดูหม่นหมองเสียดายของท่านผู้ใหญ่เมื่อครู่นี้ เธอจำฝังใจในใจ
คิดดูก็ใช่ ลูกชายกับหลานชายไม่ถูกกัน ผู้ใหญ่จะให้มีความสุขได้ยังไง
แต่ในขณะเดียวกัน ฟู่เหยาก็รู้สึกโล่งใจที่เธอไม่ได้ถามเฉิงจี้ตรงๆ เรื่องนี้ก็เก็บไว้ในใจเธอเถอะ
เฉิงจี้กลับมาเร็วมาก ยังไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ฟู่เหยาก็ได้ยินเสียงเข้าไปในบ้าน