หลังจากถามไถ่ฟู่เหยาเสร็จ เฉิงเว่ยฮวาจึงหันมาสนใจเฉิงจี้บ้าง
"ถอดเสื้อให้ปู่ดูซิ เจ็บแค่ไหนถึงไม่ได้ไปทำงาน"
ผู้เฒ่าพูดเสียงแข็ง แต่แววตาเป็นห่วงไม่ผิด
"เดี๋ยวช่วยเอง" ฟู่เหยาเห็นเฉิงจี้ถอดเสื้อลำบากก็รีบลุกขึ้นช่วย
เฉิงเว่ยฮวาแม้อายุมาก แต่สายตายังดี เมื่อเห็นว่าแผลไม่มีแดงหรืออักเสบจึงวางใจ
"ปู่ ผมไม่เป็นไร" เฉิงจี้เกรงผู้เฒ่าจะเป็นกังวลจึงรีบอธิบาย
"ปู่เห็นแล้ว แผลถลอกยังไม่ถึงผิวในเลย ลูกชายคนนี้โตขึ้นมาชักจะงอแงเสียแล้ว สมัยก่อนบาดแผลลึกถึงกระดูกยังไม่เห็นบ่นอะไร"
เฉิงเว่ยฮวาหันไปถลึงตาใส่เฉิงจี้ แต่ในใจก็ไม่ได้คิดว่าที่เฉิงจี้ทำไปเป็นสิ่งที่ผิด
คนตระกูลซุน ถึงเวลาต้องรู้จักประมาณตนแล้ว
ฟู่เหยาได้ยินคำพูดของเฉิงเว่ยฮวา สายตาก็อดไม่ได้ที่จะมองแผ่นหลังของเฉิงจี้ แม้ยาจะปกปิดไว้ แต่ก็ยังเห็นรอยแผลเป็นจากสะบักถึงใต้ชายโครงขวา
ฟู่เหยาไม่กล้าคิดว่า ตอนนั้นเฉิงจี้จะเจ็บปวดเพียงใด
จริงๆ แล้วเมื่อวานตอนเปลี่ยนยาให้เฉิงจี้ เธอก็เห็นแล้ว แต่ตอนนั้นเธอยังไม่รู้ว่าเบื้องหลังบาดแผลนี้ มีช่วงเวลาที่อันตรายถึงเพียงนี้
เธอจำได้ว่า ตอนนั้นเธอถามว่าแผลนี้มาจากไหน เฉิงจี้ตอบแบบไม่ใส่ใจ