"ของไม่สมบูรณ์แบบมันไม่สมบูรณ์ยังไงเหรอ?"
หวงเอ้อหยาเห็นฟู่เหยาสนใจ ก็ยิ้มกว้างขึ้น
"จริงๆ แล้วมันเป็นแค่คำเรียกภายในของเรา ผ้าทุกผืนไม่มีปัญหาเลย แค่มีรอยบนผ้าบางผืน ดูไม่สวยงามเท่านั้นเอง"
"ตอนที่เธอทำเสื้อผ้า แค่ระวังหน่อย เย็บรอยพวกนั้นไว้ข้างใน ก็จะมองไม่เห็นเลย และราคาผ้าพวกนี้ก็แพงกว่าผ้าที่ต้องใช้คูปองแค่ 2 เหมาเท่านั้น"
"ได้ เธอมีอยู่กี่ผืน?" ฟู่เหยาพยักหน้า คิดเลขในใจเรื่องเงินที่ตัวเองมี
ดีที่วันนี้เธอพกเงินมาพอ มิฉะนั้นถ้าพลาดข่าวดีแบบนี้ไป คงจะโมโหแทบตาย
เฉิงจี้ยืนอยู่ข้างๆ มองเด็กสาวที่กำลังต่อรองราคากับพนักงานขาย ดวงตาเป็นประกายด้วยรอยยิ้ม
"สหาย พวกผ้าที่ไม่สมบูรณ์อยู่ในโกดัง ไม่งั้นให้ฉันพาพวกเธอไปดูไหม?"
เห็นว่ามีคนมาใหม่ที่เคาน์เตอร์ หวงเอ้อหยารีบลดเสียงลง
"ได้ ขอบคุณเธอนะ" ฟู่เหยายิ้มให้หวงเอ้อหยา
"แค็กๆ"
ในโกดังมีของเยอะและรก อีกทั้งยังไม่โปร่ง ฟู่เหยาเพิ่งเข้าไปก็อดไอไม่ได้หลายที
เฉิงจี้โอบฟู่เหยาไว้ พลังรอบตัวแผ่ออกมาทันที จนรอยยิ้มบนใบหน้าหวงเอ้อหยาแทบจะรักษาไว้ไม่อยู่
"ขะ...ขอโทษนะพี่สาว ห้องนี้ไม่ได้เก็บกวาดมานานแล้ว เดี๋ยว...เดี๋ยวฉันเปิดหน้าต่างให้"
หวงเอ้อหยารีบวิ่งหนีไป ในใจคิดแต่เรื่องทุกข์ใจ พระเจ้า ผู้ชายคนนี้ตอนมองภรรยาตัวเองก็นุ่มนวลนัก แต่พอหันมามองเธอทำไมน่ากลัวขนาดนี้!