วันต่อมา
ฟู่เหยายังคงกังวลเรื่องของซุนเฉียนเฉียนอยู่ พอเฉิงจี้ตื่นนอน เธอก็ลุกขึ้นตามทันที
"ตื่นเช้าจังเลย นอนต่ออีกหน่อยไหม" เฉิงจี้ขมวดคิ้ว มองฟู่เหยาบนเตียง
"ฉันนอนไม่หลับ" ฟู่เหยาลุกขึ้น สายตามองออกไปนอกบ้าน
เฉิงจี้เห็นท่าทางของเธอแบบนี้ ก็ถอนหายใจ
"อย่าเพิ่งร้อนใจไปเลย ยิ่งร้อนใจยิ่งพลาดง่าย เรารอมาตั้งนานแล้ว ไม่ต้องรีบแค่ช่วงนี้หรอก"
ฟู่เหยาเงยหน้ามองเฉิงจี้ที่สีหน้าสงบนิ่ง ค่อย ๆ ใจเย็นลง
ใช่แล้ว เธอรอมาตั้งนาน จะรออีกสักหน่อยก็ไม่เป็นไร
"ฉันรู้แล้ว เธอไม่ต้องห่วง"
"ตื่นแล้วก็กินของอุ่น ๆ ก่อนแล้วค่อยนอนต่อ"
เฉิงจี้ก้มลงใส่รองเท้าให้ฟู่เหยา แล้วชงนมข้นหวานให้เธอหนึ่งแก้ว
ไอร้อนลอยอบอวลบนใบหน้าของฟู่เหยา ค่อย ๆ กลบความวิตกกังวลในใจเธอลงไป
"นอนพักให้สบาย ๆ ไม่ว่าจะมีข่าวอะไร ฉันจะบอกเธอเป็นคนแรก มีฉันอยู่"
เฉิงจี้ลูบหัวฟู่เหยา มองเธอนอนลงแล้วจึงจากไป
*
บ้านตระกูลซุน
"เฉียนเฉียน เอางี้ไหม ลาหยุดสักสองสามวันเถอะ แม่ไม่รู้ทำไม อยู่ ๆ ก็รู้สึกกระวนกระวาย"
ถังเฟิงนั่งบนโซฟา ขมวดคิ้วมองซุนเฉียนเฉียนที่กำลังจะไปทำงาน
"ไม่ได้หรอก ครั้งก่อนเพราะเรื่องเฉิงจี้ หัวหน้าฉันก็ไม่พอใจฉันมากอยู่แล้ว ถ้าลาหยุดอีก เขาต้องว่าเอาแน่ ๆ"
ซุนเฉียนเฉียนขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด พูดอย่างไม่สบอารมณ์
ถังเฟิงถอนหายใจ ได้แต่โบกมือให้ซุนเฉียนเฉียนไปทำงาน
ซุนเฉียนเฉียนเดินออกจากบ้าน ความหงุดหงิดบนใบหน้าลดลงเล็กน้อย