“ฟู่เหยา เธอนี่มันตัวถ่อยไร้ยางอาย กล้าดียังไงมาแต่งงานกับสองผู้ชาย แล้วยังจะออกมาอีก ดูสิฉันจะตีเธอให้ตาย!”
หน้าประตู ชายวัยกลางคนแต่งตัวมอมแมม ผมเผ้ายุ่งเหยิง ยืนอยู่หน้าบ้านตระกูลเฉิง ตะโกนด้วยน้ำเสียงก้องกังวาน
ช่วงเวลานี้พอดีกับตอนเที่ยงที่ผู้คนเลิกงานกลับบ้าน เจอเรื่องน่าดูแบบนี้ ทุกคนต่างอดไม่ได้ที่จะหยุดดู
“นี่ใครกัน? สกปรกขนาดนี้เข้ามาในหมู่บ้านของเราได้ยังไง? แต่งงานกับสองผู้ชายอะไรกัน? ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง!”
“ไม่รู้สิ เป็นเรื่องของฟู่เหยาอีกแล้ว เธอมีเรื่องเยอะจริงๆ นะ”
“เฮ้! อย่าพูดอะไรตามอำเภอใจนะ เดี๋ยวโดนด่าเอา”
...
เมื่อเฉิงจี้และฟู่เหยาเปิดประตูบ้าน ก็เห็นภาพวุ่นวายอยู่หน้าประตู ผู้คนมากมายชี้มือไปที่ฟู่เหยาที่เพิ่งออกมา
ส่วนหวังไหล่จื่อที่กำลังด่าอย่างเมามัน เมื่อเห็นฟู่เหยาผู้งดงามอ่อนช้อยอยู่ข้างกายเฉิงจี้ ดวงตาก็เป็นประกาย ยื่นมือจะคว้าตัวเธอ
เฉิงจี้ขมวดคิ้ว ปกป้องฟู่เหยาไว้ข้างหลัง จากนั้นก็เตะหวังไหล่จื่อล้มลงกับพื้นอย่างไม่ปรานี พร้อมปล่อยพลังกดดันออกมา
“ใครปล่อยให้ขอทานเข้ามา? พวกหน่วยรักษาความปลอดภัยอยู่ไหน?”
เสียงของเฉิงจี้ทุ้มต่ำ สีหน้าเย็นชา ฝูงชนที่เคยอึกทึกครึกโครมกลับเงียบกริบราวกับไก่ถูกบีบคอ ไม่กล้าส่งเสียงใดๆ
มีเพียงหวังไหล่จื่อที่ถูกเฉิงจี้เตะล้มลงกับพื้นเท่านั้นที่ร้องโอดโอยไม่หยุด