“จะเลือกอันไหนดีนะ”
กู้อี้คิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เลือกตัวเลือกแรก [เกราะคุ้มครองจิตวิญญาณ]
ฟู่—
แสงสีขาววาบผ่านตรงหน้า กู้อี้พบว่าพลังจิตของเขาแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมมาก
เสียงของระบบดังขึ้นอีกครั้ง
“นักผจญภัย คุณได้รับโอกาสกลับไปพักผ่อนในโลกความจริงเป็นเวลาสามวัน คุณต้องการกลับไปยังโลกความจริงทันทีหรือไม่?”
กู้อี้โล่งอก “ใช่”
“เริ่มการส่งผ่าน...”
กู้อี้รู้สึกว่าร่างกายเบาหวิว ก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทรา
......
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง กู้อี้พบว่าตัวเองอยู่ในสถานที่แปลกตา เขามองไปรอบ ๆ เห็นชายหลายคนในเครื่องแบบยืนล้อมเตียง จ้องมองเขาด้วยความตื่นเต้น
“เอ่อ... สวัสดีครับ”
กู้อี้ลุกขึ้นนั่งบนเตียง มองคนตรงหน้าด้วยความประหม่าเล็กน้อย
เขาคุ้นเคยกับเครื่องแบบของคนเหล่านั้นดี พวกเขาล้วนเป็นเจ้าหน้าที่ของทีมวางแผน
“กู้อี้ คุณตื่นแล้ว”
“เก่งมาก ไอ้หนุ่ม”
“ครั้งแรกที่กลับมายังโลกความจริง ร่างกายจะไม่ค่อยสบายอยู่บ้าง เป็นเรื่องปกติ”
เจ้าหน้าที่ช่วยพยุงกู้อี้ลงจากเตียง แต่เขารู้สึกอึดอัด จึงรีบผลักทุกคนออกไป
“ทุกท่าน ผมรู้สึกดีแล้ว ผมอยาก...”
“ตอนนี้คุณเป็นนักผจญภัยคนสุดท้ายที่เหลืออยู่ของพวกเราแล้ว” เจ้าหน้าที่คนหนึ่งพูดพลางยิ้ม “ต่อจากนี้เราจะจัดการตรวจร่างกายและปรึกษาจิตแพทย์ให้คุณ”
“ก็ได้ครับ”
กู้อี้พยักหน้าอย่างงุนงง แล้วเดินตามหลังเจ้าหน้าที่ออกจากห้องพัก
หลังจากพักฟื้นและผ่านการตรวจอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดกู้อี้ก็ได้รับเวลาว่างอันหาได้ยาก ชวีคังผิงจากทีมวางแผนเดินทางมาพบเขาด้วยตัวเอง คอยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบด้วยความห่วงใย
กู้อี้ดูมีท่าทีต่อต้านเล็กน้อย ความรู้สึกหวาดกลัวการเข้าสังคมพุ่งขึ้นถึงขีดสุดในชั่วพริบตา
“กู้อี้ มีความปรารถนาอะไรที่พวกเราช่วยทำให้เป็นจริงได้บ้างไหม?”
“ความปรารถนาของผม เกรงว่าพวกคุณคงทำให้เป็นจริงไม่ได้หรอกครับ”
“ลองเล่ามาสิ?”
“คุณทำให้ราคาบ้านลดลงได้ไหมครับ?”
“เอ่อ...”
“ไม่ได้เหรอครับ? งั้นช่วยทำให้ทีมชาติเข้าไปเตะฟุตบอลโลกได้ไหมครับ?”
ชวีคังผิงเกาศีรษะอย่างกระอักกระอ่วน ก่อนจะกระแอม “แค่ก ๆ... เอ่อ พรุ่งนี้เราจะพาพ่อแม่ของคุณมาพบ ผมคิดว่าคุณคงคิดถึงครอบครัวมากใช่ไหม?”