ข้อความบนหน้าจอเงียบกริบไปพร้อมกันอย่างกะทันหัน
ภาพตรงหน้าได้พลิกความเข้าใจของทุกคนไปจนหมด พวกเขาไม่เคยเห็นฉากประหลาดและชั่วร้ายเช่นนี้มาก่อน
“ที่นี่ที่ไหน? นรกหรือไง?”
“ทำไมใต้เมืองของเราถึงมีของแบบนี้อยู่?”
“บอกฉันทีว่านี่เป็นแค่ภาพหลอน ได้ไหม?”
“ฉันเห็นลูกสาวของฉัน เธออยู่ตรงนั้น!”
ข้อความบนหน้าจอปรากฏขึ้นอีกครั้ง บดบังฉากน่าสะพรึงกลัวทั้งหมด เหลือเพียงแผ่นหลังเดียวดายของกู้อี้
กู้อี้หันเข้าหากล้อง โค้งคำนับเบา ๆ จากนั้นหยิบลูกโป่งออกจากกระเป๋ามาเป่าลม แล้วใช้มือคล่องแคล่วประดิษฐ์เป็นปืนกลมือทอมป์สันกระบอกหนึ่ง
“ปี๊บ ๆ ๆ—”
กู้อี้คาบนกหวีดไว้ในปาก เป่าเสียงถี่รัวเพื่อเลียนเสียงปืนกลมือ
ปากกระบอกปืนกลมือลูกโป่งพ่นเปลวไฟออกมา เพียงไม่นานก็ยิงทะลุกิ่งกระดูกขาวที่พันเกี่ยวกันอยู่เหนือศีรษะ
กิ่งไม้สะบัดไปมาอย่างบ้าคลั่งกลางอากาศ พ่นของเหลวสีแดงสลับขาวออกมานับไม่ถ้วน
กู้อี้เป่านกหวีดอีกชุด ของเหลวเหล่านั้นก็ระเบิดกลางอากาศกลายเป็นดอกไม้ไฟ ตากล้องรีบหันกล้องไปทางเตียงผู้ป่วย เด็ก ๆ ที่นอนอยู่บนนั้นต่างเผยรอยยิ้มมีความสุข ราวกับเพิ่งฝันดีมา
“ตัวตลกคนนั้นกำลังส่งเด็ก ๆ ไปสู่สุคติ”
“ความเจ็บปวดบนใบหน้าของเด็ก ๆ หายไปแล้ว”
“เขาคือซูเปอร์ฮีโร่ที่ต่อสู้กับปีศาจ!”
ปี๊ด—
เสียงนกหวีดดังขึ้นอีกครั้ง