(ในบทนี้ คำว่า “ฉัน” หมายถึงน้องสาว)
ฉันทุบชามแตกใบหนึ่ง แม่ก็จิกหูฉัน ราวกับกำลังดึงกระสอบขาด ๆ ใบหนึ่ง
แม่ชี้หน้าฉัน พลางด่าทอเสียงดังจนคนทั้งหมู่บ้านได้ยิน: “นังเด็กสารเลว โตขึ้นก็ออกไปขายตัวเสีย ยังพอหาเงินมาให้พ่อแม่ได้บ้าง เลี้ยงแกไปก็มีแต่ขาดทุน!”
ฉันไม่ร้องไห้ ยังคงยิ้มอยู่เสมอ
พี่ชายบอกว่า ขอแค่ยิ้มไว้ ความเจ็บปวดทุกอย่างก็จะหายไป
แม่ยังคงตีฉัน จนเลือดกำเดาไหลอาบหน้า แม่บอกว่าไม่ชอบเวลาฉันยิ้มที่สุด ดูแล้วเหมือนนังจิ้งจอกตัวน้อยไม่มีผิด
……
พ่อกลับมาแล้ว เขาจะทำเนื้อแกะให้พวกเรากินอีก
ฉันไม่ชอบกลิ่นสาบของเนื้อแกะ แต่พ่อก็ทำให้กินทุกครั้ง พ่อกับแม่กินกันอย่างเอร็ดอร่อย ส่วนฉันมักเคี้ยวสองสามทีแล้วคายใส่แขนเสื้อ
ครั้งนี้พ่อจับได้ว่าฉันคายเนื้อแกะทิ้ง
พ่อหยิบไม้เรียวขึ้นมา ฟาดก้นฉันอย่างแรงจนไม้เรียวหัก
พ่อบอกว่าฉันเป็นเด็กไม่รู้จักเห็นคุณค่าของอาหาร นอกจากโกหกแล้วก็ไม่มีดีอะไรเลย เหมือนที่แม่พูด เลี้ยงฉันไปก็มีแต่ขาดทุน
ฉันเห็นพี่ยืนอยู่ตรงมุมห้อง มองฉันด้วยสีหน้าเจ็บปวด พี่อยากเข้ามาช่วย แต่ทำอะไรไม่ได้ พี่ผอมแห้งเกินไป สู้พ่อไม่ไหว
……
ฉันอิจฉาเด็กคนอื่น ๆ มาก เพราะพวกเขาได้ไปสวนสัตว์และสวนสนุกกับพ่อแม่
ช่วงเวลาที่ฉันตั้งตารอที่สุดในแต่ละเดือน คือการไปเล่นที่บ้านยาย