นักข่าวเดินตามหลังกู้อี้ไป ส่วนช่างกล้องก็ไม่อยู่เฉย แบกกล้องตามไปด้วย
“สวัสดีค่ะ บอกได้ไหมคะว่าคุณชื่ออะไร?”
นักข่าวยกโทรศัพท์ของกู้อี้ไว้ในมือข้างหนึ่ง อีกข้างถือไมโครโฟน
กู้อี้หันกลับมา มุมปากแทบฉีกไปถึงขมับ
นักข่าวตกใจจนขาอ่อน เธอไม่เคยเห็นรอยยิ้มที่ชวนขนลุกขนาดนี้มาก่อน
กู้อี้ยกนิ้วชี้แตะริมฝีปาก แล้วส่ายหน้า
“คุณพูดไม่ได้เหรอคะ?”
“ฮิ ๆ ๆ—”
กู้อี้หัวเราะประหลาดสองครั้ง ก่อนเดินลงไปต่อ
ประสาทสัมผัสของช่างกล้องไวกว่าเจ้าหน้าที่ข่าวเล็กน้อย เขารู้สึกคลับคล้ายว่าข้างล่างมีบางอย่างที่ไม่ธรรมดาซ่อนอยู่
“ไม่อย่างนั้น... เราอย่าลงไปเลยดีไหม? ผมรู้สึกว่าข้างในเหมือนจะมีอสูรกายอยู่”
“คุณยังเป็นผู้ชายอยู่หรือเปล่า? รีบตามฉันลงมา!”
นักข่าวไม่สนใจอะไรแล้ว เธอวิ่งเหยาะ ๆ ตามหลังกู้อี้ ตอนนี้ในหัวมีแต่เรื่องการสัมภาษณ์ข่าวใหญ่ จะยังมัวสนใจอันตรายได้อย่างไร?
ช่างกล้องขัดเธอไม่ได้ จึงได้แต่เดินตามหลังนักข่าวไป
ทั้งสามมาถึงหน้าประตูนิรภัยขนาดใหญ่ กู้อี้เหลียวซ้ายแลขวา ท่าทางตลกขบขัน
“คุณตัวตลก หลังประตูนี้คืออะไรคะ?”
กู้อี้ไม่สนใจคำถามของนักข่าว แล้วสอดมือลงไปในเป้ากางเกงอีกครั้ง
นักข่าวกระอักกระอ่วนจนต้องเบือนหน้าหนีไปมองหน้าจอโทรศัพท์
“ยัยผู้หญิงน่ารังเกียจ บังกล้องแล้ว!”
“รีบหลบไป อย่าบังพวกเราดูตัวตลก!”
“เขาจะหยิบของวิเศษอะไรออกมาอีก?”
“นี่เป็นประตูนิรภัย ถ้าไม่มีบัตรผ่านประตูก็เปิดไม่ได้ เขาคิดจะทำอะไร?”