สำหรับหลินชูแล้ว ข่าวนี้แทบไม่ต่างจากคะแนนที่ส่งมาให้ถึงที่
คะแนนที่ส่งมาให้ถึงที่ เธอย่อมต้องไปเก็บอยู่แล้ว
เมื่อได้ยินว่าเธอจะไปกำจัดผู้ถูกปรสิตเข้าสิงจริง ๆ โจวรั่วฉิงนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามว่า
“ฉันไปด้วยได้ไหม? รับรองว่าจะไม่ถ่วงเธอ”
พูดจบ เธอก็ก้มมองขาซ้ายของตัวเองที่ขยับลำบาก แล้วรู้สึกว่าคำพูดนั้นไม่น่าเชื่อถือเอาเสียเลย พลันห่อเหี่ยวขึ้นมา
เธออยากไปจริง ๆ
ผู้ถูกปรสิตเข้าสิงพวกนี้โผล่มาอย่างไร้ที่มาที่ไป ทำให้ครอบครัวของเธอแตกสลาย เธอไม่อยากหลบอยู่หลังคนอื่นเหมือนดอกไม้ในเรือนกระจก
เธออยากแข็งแกร่งขึ้น อยากเผชิญหน้ากับผู้ถูกปรสิตเข้าสิงที่แสนอันตรายพวกนี้ และอยากช่วยลงแรงด้วย
“ได้สิ” คำตอบของหลินชูทำให้ดวงตาของโจวรั่วฉิงเป็นประกาย
สายตาที่หลินชูกวาดมองมาไม่มีความสงสารหรือความเอาใจใส่ต่อผู้อ่อนแอแม้แต่น้อย มีเพียงคำพูดเย็นชา “ถ้าอยากมาก็เอาตัวเองให้รอด ฉันไม่มีแรงเหลือพอจะดูแลเธอ”
พูดจบ หลินชูก็ไม่สนใจว่ายังมีใครอยากตามมาด้วยหรือไม่ เดินมุ่งหน้าไปตามลำพัง
เธอต้องรีบหน่อย ใครจะรู้ว่าหนอนหิมะประหลาดพวกนั้นวิวัฒนาการไปแล้วหรือยัง ถ้าความเร็วในการกัดกินสมองคนเพื่อเข้าสิงเพิ่มขึ้น กว่าเธอจะไปถึงพวกมันก็คงเข้าสิงสำเร็จหมดแล้ว แบบนั้นขาดทุนยับแน่
โจวรั่วฉิงเห็นดังนั้นก็รีบใช้ไม้ค้ำเดินตามไป แม้จะเดินช้า แต่ทุกก้าวมั่นคงยิ่ง
ซู่อี้สงสารเด็กสาวผู้เข้มแข็งคนนี้มาโดยตลอด พอเห็นว่าเธอจะตามไปด้วย จึงกำมือแน่น หันไปกำชับสามีและลูกสาวว่า