ชูอี้กับโจวรั่วฉิงเดินมาหาหลินชู แล้ววางถังน้ำลง
เมื่อเห็นแววประหลาดใจในดวงตาของเธอ ชูอี้ก็ยิ้มพลางเหลือบมองโจวรั่วฉิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก่อนอธิบายว่า “เด็กคนนี้บอกว่าพวกเราก็ช่วยอย่างอื่นไม่ได้ เลยไปหาบ้านที่เธอเคยจัดการมา แล้วใช้หิมะต้มน้ำร้อนก่อนน่ะ”
ถังใบใหญ่มาก ไอน้ำสีขาวลอยกรุ่นออกมาเป็นระลอก
“ขอบใจนะ” หลินชูยิ้มอย่างชื่นชมในความรอบคอบของโจวรั่วฉิง แล้วรับถังน้ำจากมือทั้งคู่
ชูอี้ตั้งใจจะบอกว่าถังหนักเกินไป และจะเข้ามาช่วยยก แต่ใครจะคิดว่าหลินชูจะยกถังใบใหญ่ที่เต็มไปด้วยน้ำร้อนขึ้นมาได้อย่างสบาย ๆ ด้วยมือข้างเดียว
อากาศหนาว น้ำเย็นเร็ว หลินชูไม่กล้าชักช้า พอได้น้ำร้อนมาก็รีบราดลงบนตัวคนที่นอนหลับสนิทบนพื้นอย่างทั่วถึง
น้ำร้อนทั้งถังสาดลงไป คนที่ถูกมัดและทิ้งไว้บนพื้นสะดุ้งเฮือก ก่อนจะส่งเสียงคร่ำครวญระงม
ไม่นาน พวกเขาก็เริ่มบิดตัวอย่างบ้าคลั่งราวกับปลาที่เพิ่งถูกจับขึ้นจากน้ำ
คนสิบกว่าคนบิดตัวพร้อมกัน ภาพที่เห็นชวนตะลึงสุดขีด
ชูอี้เพิ่งเคยเห็นสถานการณ์แบบนี้เป็นครั้งแรก แม้ก่อนหน้านี้เธอจะเคยสาดน้ำร้อนใส่เพื่อนบ้านจากชั้นบน แต่คนพวกนั้นเพิ่งโดนหิมะ แม้จะปวดหัวจนทนไม่ไหว ก็ยังไม่ดิ้นรนถึงขนาดนี้
คนที่เพิ่งโดนหิมะ อย่างมากก็แค่กุมหัวแล้วล้มลงบนพื้นหิมะเท่านั้น
คิดถึงตรงนี้ จู่ ๆ เธอก็นึกถึงแม่ของโจวรั่วฉิงกับคุณลุงหยางที่เพิ่งจากไป พวกเขาแค่ปล่อยเวลาให้ผ่านไปไม่กี่ชั่วโมง ก็กลายเป็นแบบนั้นแล้ว...
ชูอี้มองคนบนพื้นอย่างเป็นห่วง ก่อนจะดึงโจวรั่วฉิงมาอยู่ข้างกาย แล้วลูบหลังเธอเบา ๆ “เราไปต้มน้ำสำรองไว้อีกหน่อยเถอะ เดี๋ยวอาจได้ใช้”