ทิศทางของลูกธนูเปลี่ยนไป พวกผู้ถูกปรสิตสิงก็รีบหันโล่มนุษย์ไปอีกทาง แล้วใช้เป็นเกราะกำบังตัวเองอีกครั้ง
แต่พวกมันขยับได้ หลินชูที่ซ่อนอยู่ในเงามืดขยับเร็วยิ่งกว่า
เธอคาดเดาการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายไว้ล่วงหน้าแล้ว จึงเลือกจุดยิงถัดไปได้ก่อน เมื่อพวกผู้ถูกปรสิตสิงหันโล่มนุษย์ไปทางใหม่ เธอก็เล็งเรียบร้อยพอดี
พวกผู้ถูกปรสิตสิงทยอยล้มลงทีละคน ผู้ถูกปรสิตสิงคนสุดท้ายฉวยจังหวะชุลมุน วิ่งหนีสุดชีวิตเข้าไปในป่า ไม่นานก็ลับหายไปจากสายตาทุกคน
ฮึด... ฮึด...
ผู้ถูกปรสิตสิงวิ่งหนีไปโดยไม่กล้าหันกลับมามอง ในหูมีเพียงเสียงหอบหายใจของตัวเอง
เขามั่นใจว่าหนีรอดแน่ หนอนหิมะเป็นสิ่งมีชีวิตที่อยู่คู่กับหิมะมาตั้งแต่กำเนิด ต่อให้วิ่งอยู่บนหิมะก็ยังคล่องแคล่วราวกับเดินบนพื้นราบ
คนธรรมดาที่ไม่ถูกปรสิตสิงยากจะตามจับเขาบนพื้นหิมะได้
คิดถึงตรงนี้เขาก็เริ่มเสียใจ ตอนแรกพวกเขาควรหนีไปโดยไม่ต้องหันกลับมา ภาชนะสำหรับเพื่อนใหม่อะไรนั่น ไม่เอาก็ช่างปะไร อย่างไรช่วงนี้พวกเขาก็จับภาชนะใหม่มาได้ไม่น้อยแล้ว คนในกลุ่มก็มีมากพอ
ขณะที่ความคิดกำลังสับสนพลุ่งพล่าน จู่ ๆ เขาก็ได้ยินเสียงกิ่งไม้หักดังมาจากด้านหลัง
เขาหันกลับไปอย่างแข็งทื่อ สิ่งที่พุ่งเข้ามาหาคือธนูขนนกดอกหนึ่งที่มุ่งตรงมายังอก
เขาบิดตัวหลบ แต่ก็ช้าไปก้าวหนึ่ง ลูกธนูคมกริบเฉี่ยวแขนซ้าย ทิ้งแผลเลือดไหลไว้
เขากลิ้งคลุกคลาน วิ่งซิกแซ็กเป็นรูปตัวเอสอยู่บนพื้นหิมะ