จ้าวซูหรานกับคนอื่น ๆ กำลังดื่มด่ำกับความยินดีที่ได้กลับมาพบกัน พอได้ยินเสียงจึงหันไปมองหยางเชียนเชียน เห็นเธอเบิกตากว้าง ทุกคนก็รีบมองตามสายตาของเธอไปทันที
มองเผิน ๆ ก็ไม่เห็นอะไร แต่พอเพ่งดูถึงพบว่าบนพื้นหิมะขาวโพลน มีเลือดแดงฉานไหลนองออกมาตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
หยางเจี้ยนเฉิงยกมือทั้งสองข้างกุมท้อง มือขวากำมีดปอกผลไม้ไว้ ปลายมีดปักอยู่ที่ท้อง เลือดไหลออกมาจากตรงนั้น
หยางเชียนเชียนกับหยางจือเหิงรีบเข้าไปกดแผลของเขาพร้อมกัน
ส่วนจ้าวซูหรานหันกลับไปที่รถเพื่อหยิบกล่องยาโดยทันที
“ไม่ต้องลำบากกันแล้ว” ในวินาทีนี้ หยางเจี้ยนเฉิงดูเหมือนจะควบคุมกล้ามเนื้อบนใบหน้าได้ เขาฝืนยกมุมปาก พยายามยิ้มเพื่อปลอบลูกทั้งสองที่อยู่ตรงหน้า
แม้เขาจะจำได้เพียงหยางจือเหิง ลูกชายคนนี้ แต่ความเอาใจใส่ที่หยางเชียนเชียนมีให้ตลอดสองวันมานี้ รวมถึงดวงตาคู่นั้นที่เหมือนกับภรรยาของเขาไม่มีผิด ทำให้เขาเชื่อว่าเด็กสาวคนนี้คือลูกสาวของตน
“พ่อจะไปอยู่เป็นเพื่อนคุณอู๋แล้ว… เด็กดีทั้งสองคน ต้องช่วยเหลือกันและกัน ใช้ชีวิตต่อไปให้ดีนะ ให้ดี…”
“พ่อ อย่าไปนะ เราเพิ่งเสียแม่ไป พ่ออย่าทิ้งพวกเราไปอีกเลย ได้ไหม?” หยางเชียนเชียนคุกเข่าข้างกายเขา วิงวอนทั้งน้ำตา เม็ดน้ำตาร่วงเผาะลงบนพื้นหิมะ กลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งเป็นหย่อม ๆ