บนผืนหิมะไม่มีใครกล้าขับเร็วอยู่แล้ว พอหยางจือเหิงเหยียบเบรก รถลุยหิมะก็ค่อย ๆ จอดลงตรงหน้าสิ่งที่นูนขึ้นสีดำอมคราม
ก่อนหยางจือเหิงจะเอ่ยปาก จ้าวซูหร่านก็เห็นสิ่งกีดขวางกลางถนนแล้ว
ตลอดทางที่ขับมา พวกเขาเจอสิ่งกีดขวางไม่น้อย ทั้งคู่ชินเสียแล้ว คิดว่าเป็นข้าวของที่ชาวบ้านแถวนั้นทำตกไว้ จึงทำใจลงจากรถไปย้ายสิ่งกีดขวาง
แต่ทันทีที่ลงจากรถ จ้าวซูหร่านซึ่งลงมาก่อนก็สังเกตเห็นปลายนิ้วมือข้างหนึ่งโผล่พ้นหิมะที่ปกคลุมอยู่
“จือเหิง นี่คน!”
จ้าวซูหร่านร้องเสียงเบา มือไม้ก็ไม่หยุดนิ่ง เธอรีบกลับขึ้นรถไปหยิบกระบองช็อตไฟฟ้ามาถือไว้
พอหยางจือเหิงได้ยินสิ่งที่เธอพูด เขาก็รีบหยิบกระบองช็อตไฟฟ้าขึ้นมาเช่นกัน หลังสบตากับจ้าวซูหร่าน ทั้งคู่ก็ลงจากรถพร้อมกัน แล้วค่อย ๆ เดินไปหาคนที่อยู่กลางถนนข้างหน้า
เมื่อเข้าไปใกล้ คนที่นอนอยู่บนพื้นก็ยังไม่มีความเคลื่อนไหว
หยางจือเหิงคอยระวังท่าทีของอีกฝ่าย รีบเก็บกิ่งไม้แห้งริมทางมาท่อนหนึ่ง แล้วใช้มันพลิกร่างคนคนนั้นให้หงายขึ้น
ทันทีที่เห็นใบหน้าของอีกฝ่ายชัด ๆ หยางจือเหิงก็อดร้องออกมาไม่ได้
“พ่อ!”
จ้าวซูหร่านยังจ้องมือของคนคนนั้นอย่างระแวดระวัง กลัวว่าเขาจะผุดลุกขึ้นมาจู่โจมพวกเธอ จนเมื่อได้ยินเสียงหยางจือเหิง เธอถึงเงยหน้ามองใบหน้าของอีกฝ่าย
“คุณลุงหยาง!”
หยางจือเหิงทิ้งกิ่งไม้ในมือ รีบเข้าไปประคองพ่อขึ้นจากพื้นหิมะ พอมือแตะโดนมือของพ่อ ก็รู้สึกราวกับสัมผัสก้อนน้ำแข็ง