ท่อไอเสียพ่นควันดำอมเทาออกมา
รถบรรทุกทหารกว่าสิบคันเรียงยาวเป็นขบวน งับผ่านลูกระนาดหน้ามหาวิทยาลัยตงไห่
แล่นออกจากประตูมหาวิทยาลัย
เสียงทึบหนักจากล้อรถบดทับถนนลาดยาง ถูกเสียงโห่ร้องกึกก้องกลบจนมิด
“เป็นอิสระแล้ว——!”
“ยมทูตมีชีวิตไปเสียที!”
นักศึกษาใหม่หลายพันคนวิ่งพล่านไปทั่วสนามราวกับม้าป่าที่หลุดจากบังเหียน
หมวกฝึกทหารลายพรางเปื้อนคราบเหงื่อหลายร้อยใบถูกโยนขึ้นฟ้า
ราวกับสายฝนสีเขียว โปรยปรายลงมา
การทรมานตลอดครึ่งเดือนปิดฉากลง สัปดาห์นรกสิ้นสุดเสียที
แม้แต่กลิ่นเปรี้ยวของเหงื่อในอากาศก็ดูเหมือนจะจางลงไม่น้อย
แต่ในบ่ายวันแห่งการเฉลิมฉลองนี้
มีชื่อหนึ่งที่เหมือนวิญญาณร้ายซึ่งสลัดไม่หลุด
คอยกดทับอยู่ในใจของนักศึกษาใหม่ทุกคน อีกทั้งยังกลายเป็นประเด็นเดียวที่ทุกกลุ่มสนทนาในมหาวิทยาลัยพูดถึง
หอพักห้อง 404
ประตูปิดสนิท
จ้าวเถี่ยหนิวเปลือยท่อนบน เพิ่งกลับมาจากห้องอาบน้ำ
ในมือถือกระติกน้ำร้อนพลาสติกสีแดงสองใบ
“ปัง”
กระติกน้ำถูกวางลงข้างขาโต๊ะของฉู่หยวนอย่างมั่นคง
จ้าวเถี่ยหนิวถูฝ่ามือใหญ่ราวพัดใบลานเข้าด้วยกัน หนังด้านหยาบกร้านเสียดสีกันจนเกิดเสียงครืดคราด
เขาหันกลับไปมองฉู่หยวนที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนเก้าอี้
เนื้อบนใบหน้ากองรวมกันเป็นรอยยิ้มซื่อ ๆ แทบจะประจบประแจง
“พี่หยวน น้ำได้แล้วครับ”
“อุณหภูมิกำลังดี แช่บะหมี่หรือแช่เท้าก็ได้เลย”
นับตั้งแต่วันแสดงการฝึกทหาร
คำเรียกที่จ้าวเถี่ยหนิวใช้กับฉู่หยวนก็เปลี่ยนจาก “พี่น้อง” เป็น “พี่หยวน” ไปเองโดยอัตโนมัติ