ฉู่หยวนล้วงมือลงในกระเป๋ากางเกงทำงาน นิ้วมือบีบโทรศัพท์ปุ่มกดรุ่นเก่าที่มีตัวเครื่องเป็นพลาสติกเอาไว้
เครื่องยังคงสั่นอยู่ สั่นยาวสองครั้ง สั้นหนึ่งครั้ง
นักศึกษารอบข้างยังชี้มือชี้ไม้ไปยังภูเขาเนื้อกองโตบนถาดของเขา
ฉู่หยวนวางตะเกียบไม้ไผ่ลง แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมา
หน้าจอสว่างขึ้นด้วยแสงพื้นหลังสีเขียวจ้า มีตัวเลขสิบห้าหลักเรียงอยู่ ไม่มีชื่อผู้ติดต่อกำกับ
นี่คือสายด่วนสำหรับติดต่อฉุกเฉินที่มีเพียงผู้รับผิดชอบพื้นที่ระดับเอขึ้นไปเท่านั้นที่รู้
การโทรออกหมายเลขนี้มีราคาที่ต้องจ่ายอย่างหนัก หากแจ้งข่าวทางทหารเท็จ ผู้โทรจะถูกจับโยนเข้าไปในทุ่งน้ำแข็งไซบีเรียให้ต่อสู้กับเสือไซบีเรียโดยตรง
และตอนนี้ หมายเลขนี้ก็กำลังดังขึ้น
ฉู่หยวนกดปุ่มรับสายสีเขียว แล้วยกหูโทรศัพท์พลาสติกแนบหู
เขาไม่ได้พูดก่อน
เสียงหอบหายใจหนักหน่วงดังมาจากปลายสาย ราวกับชายอ้วนที่เป็นโรคหอบหืดกำลังสูดออกซิเจนอย่างสุดชีวิต
จากนั้นก็เป็นเสียงผู้ชายสั่นระริกอย่างรุนแรง สำเนียงใต้เข้มข้น
“ฮัลโหล... ใช่... ใช่เจ้านายหรือเปล่าครับ?”
คิ้วของฉู่หยวนขยับเล็กน้อย
เจ้านาย คำเรียกนี้เขาไม่ได้ยินมานานแล้ว
ใน “หุบเหวลึก” ทุกคนเรียกเขาว่าหมายเลขศูนย์ หรือไม่ก็ท่านผู้บัญชาการ
“พูดมา” ฉู่หยวนเอ่ยเพียงคำเดียว
คนปลายสายดูเหมือนจะถูกคำเดียวนี้สูบเรี่ยวแรงจนหมดสิ้น เสียง “ตุบ” ดังอู้อี้มาจากโทรศัพท์
ราวกับอีกฝ่ายคุกเข่าลงกับพื้นไปแล้ว
“จ...เจ้านาย! ผมหลิวฟู่ ผู้จัดการฝ่ายธุรการของมหาวิทยาลัยตงไห่ครับ! เรียกผมว่าเสี่ยวฟู่ก็ได้!”
หลิวฟู่พูดติดอ่างอย่างหนัก ฟันกัดโดนลิ้นจนต้องสูดปากด้วยความเจ็บ เสียงซี้ดซ้าดดังตามมา
ฉู่หยวนมองเนื้อกองโตที่เหลืออยู่บนจานเพียงครึ่งหนึ่ง
หลิวฟู่?
ผู้จัดการฝ่ายธุรการของเขตมหาวิทยาลัย?
ตัวแทนธุรกิจระดับล่างเช่นนี้ได้สายเข้ารหัสนี้มาได้อย่างไร?
หลิวฟู่ที่อยู่อีกฟากของสายยังคงขอโทษอย่างบ้าคลั่ง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหวาดกลัวจริงจัง
“เจ้านาย! ผมขอโทษครับ! ขอโทษจริง ๆ! เป็นเพราะผมทำงานบกพร่อง ผมสมควรตาย!”