จิงเนี่ยนเพิ่งนึกถึงประเด็นสำคัญขึ้นมาได้
เธอจำได้ว่าคืนนี้โหลวเซียวแบกเธอกลับหอ ตอนนั้นเธอดูเหมือนจะ... เอนหลังพิงเขาแล้วหลับไปหรือเปล่านะ?
"เธอว่าไงล่ะ?"
โหลวเซียวเลิกคิ้ว เปลือกตาหย่อนลงเล็กน้อย มุมปากยกขึ้น
"ไม่รู้ว่าใครกัน ฉันแบกเธอมาถึงหน้าหอแล้ว แต่ปลุกยังไงก็ไม่ตื่น หลับเหมือนลูกหมูยังงั้นแหละ"
"แม่บ้านหอเขาล็อกประตูแล้ว จะให้ฉันทิ้งเธอไว้หน้าประตูหรือไง?"
"แล้วเสื้อผ้าของฉัน..."
จิงเนี่ยนหน้าแดงอีกครั้ง สายตาเลื่อนลอย
"ฉันเปลี่ยนให้"
โหลวเซียวตอบอย่างตรงไปตรงมา มองตาของเธอที่เบิกกว้างขึ้นทันที แล้วเสริม "หลับตาอยู่ ปลดเสื้อชั้นในกับกางเกงในไม่ออก"
"เสื้อผ้าที่เธอใส่อยู่เป็นตัวใหม่ ซักแล้ว"
"...อ้อ"
จิงเนี่ยนก้มหน้าลง ใจรู้สึกว้าวุ่นเล็กน้อย
แต่แปลกที่กลับไม่รู้สึกว่าถูกล่วงเกินเท่าไหร่ กลับรู้สึก... มีความอบอุ่นใจที่อธิบายไม่ถูก
คงเป็นเพราะว่า เป็นเขา ไม่ใช่ใครอื่น
"ไปล้างหน้าแปรงฟันก่อน ผ้าเช็ดตัวกับแปรงสีฟันเตรียมไว้ให้แล้ว อันใหม่ ชุดสีชมพูนั่น"
โหลวเซียวพูดอย่างเกียจคร้านแล้วลืมตาขึ้น ตบหัวเธอเบา ๆ แล้วลุกขึ้นยืน
"ชุดชั้นใน... ก็ซื้อให้แล้ว ให้คนซักทำความสะอาดวางไว้ในห้องน้ำแล้ว"
"ล้างเสร็จก็ออกมากินข้าว กินเสร็จจะส่งกลับโรงเรียน เช้าเธอมีเรียนใช่ไหม?"
"อื้ม"
จิงเนี่ยนพยักหน้า ยังไม่ทันตั้งตัวกับสิ่งที่เขาเพิ่งพูดไป
ดึงผ้าห่มออกจากเตียงลงมา เหยียบเท้าเปล่าลงบนพรม