"สืบ"
โหลวเซียวตอบเพียงคำเดียว "ใช้ความสัมพันธ์ทั้งหมดที่มี ทั้งเส้นถูกเส้นผิด ไม่ว่าจะใช้วิธีไหน เสียเงินเท่าไหร่ ข้าต้องรู้"
"รู้แล้ว"
ซางจวิ้นไม่ถามเพิ่ม "มีข่าวเมื่อไหร่จะแจ้งเจ้าเป็นคนแรก"
"ขอบใจ"
"เลิกพูดแบบนั้นได้แล้ว"
ซางจวิ้นหัวเราะเยาะ "อาซียว ข้าว่าเจ้าโคตรจะจมปลักจริงๆ ด้วย"
โหลวเซียวไม่รับวาทกรรมนั้น วางสายไปตรงๆ
ก็ใช่น่ะสิ
หลายปีมาแล้ว
ที่เขาจมปลักลงไป
เพียงแต่ก่อนหน้านี้เขาขี้ขลาดเกินไป ได้แต่คอยปกป้องอยู่ห่างๆ กว่าจะมีโอกาสให้เด็กสาวค่อยๆ เข้ามาหาเอง
โหลวเซียวเดินไปที่หน้าต่างกระจกสูง มองเมืองที่ไม่เคยหลับใหลเบื้องล่าง
แสงนีออนระยิบระยับ รถราวิ่งส่ายไปมา
เป็นภาพความเจริญรุ่งเรืองแห่งยุคสงบสุข
แต่ภายใต้ความเจริญรุ่งเรืองนี้ ใครจะรู้ว่าซ่อนความสกปรกและเลวทรามไว้มากแค่ไหน?
โหลวเซียวหยิบไฟแช็กออกมาจุดบุหรี่ แสงไฟสีแดงฉานสว่างวาบที่ปลายนิ้ว
ควันสีขาวพร่ามัวเรือนร่างของผู้ชายที่เคร่งขรึมและลึกล้ำ แต่ก็ไม่อาจบดบังความโหดเหี้ยมและเด็ดเดี่ยวที่ซ่อนอยู่ในดวงตาดอกท้อคู่นั้น
ดูเหมือนว่าก่อนหน้านี้เขาใจดีเกินไป
ใจดีจนบางคนคิดว่า ผู้หญิงของเขาโหลวเซียว นั้นแตะต้องได้
ถึงเวลาแล้วที่จะให้บางคนได้หวนระลึกอีกครั้งว่า ในแวดวงคนดังเมืองหลวง การล่วงเกินคุณชายใหญ่แห่งตระกูลโหลว จะต้องเจอผลลัพธ์แบบไหน
บุหรี่มวนหนึ่งมอดไหม้
โหลวเซียวกดบุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่คริสตัล แล้วหันหลังเดินไปที่ห้องพัก
เขาเดินไปที่ข้างเตียง นั่งลงบนพรม พิงขอบเตียง