“หยุด”
โหลวเซียวขัดเธอ พลางมองท่าทางที่แทบจะลุกไหม้ของเธอ ในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะแผ่วเบาออกมา อกของเขาสั่นเล็กน้อย
เขายกมือขึ้น งอนิ้วชี้ แล้วดีดเบา ๆ บนหน้าผากของเธอ
แรงไม่หนัก แต่ทำเอาจิงเนี่ยนถึงกับงงไปครู่หนึ่ง
“คิดอะไรอยู่ หญิงน้อยจอมเซ็กซี่”
น้ำเสียงของโหลวเซียวเย้าแหย่ แต่แววตากลับแฝงความเอ็นดู มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มขี้เกียจแล้วพูดว่า “เธออายุเท่าไหร่ ฉันดูออกแค่แวบเดียวเอง ยากตรงไหน?”
“……” จิงเนี่ยนตะลึง
“นี่คือสัญชาตญาณของผู้ชาย เข้าใจไหม?”
โหลวเซียวยกคิ้ว พูดเสริม น้ำเสียงเหมือนพูดเรื่องธรรมดาจนน่าหมั่นไส้
“เหมือนกับที่พวกเธอผู้หญิงดูออกว่าลิปสติกสีอะไร ทักษะพื้นฐาน ก็แค่นั้นแหละ”
“……”
ทักษะพื้นฐานบ้าอะไรกัน!
บ้านไหนกันที่ทักษะพื้นฐานคือการกะขนาดเสื้อชั้นในด้วยสายตาเนี่ย?!
จิงเนี่ยนถูกทฤษฎีผิดเพี้ยนของเขาทำให้ตะลึงจนอ้าปากค้าง ตั้งสติได้ก็กัดฟันพูดออกมาว่า “ไปตายซะเถอะ! ไอ้! บ้า! หมอนี่!”
เธอหยิบขนมปังปิ้งแผ่นหนึ่งบนเคาน์เตอร์ครัวกลาง แล้วขว้างใส่อย่างแรง
โหลวเซียวหลบได้อย่างง่ายดายโดยเอียงหัวเล็กน้อย ขนมปังปิ้งเฉียดผมสีเงินของเขาลอยผ่านไป ตกลงบนพรม
เขาไม่โกรธเลย กลับหัวเราะอย่างอารมณ์ดีขึ้นอีก หยิบขนมปังปิ้งขึ้นมา เป่าฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนนั้น
แล้วต่อหน้าต่อตาเธอ ค่อย ๆ กัดกินอย่างเอร็ดอร่อย
“อืม รสชาติดีใช้ได้”
โหลวเซียววิจารณ์ แล้วก็เงยคางส่งสัญญาณให้เธอ “กินข้าว อย่าซน”
“กินเสร็จแล้วจะไปส่งเธอเรียน เดี๋ยวก็สาย”