จิงเนี่ยนรออยู่ที่อพาร์ตเมนต์ของโหลวเซียวอยู่ตั้งนาน ก็ไม่เห็นเขากลับมา
พอเธอกำลังตัดสินใจว่าจะไม่รออีกแล้ว เก็บข้าวของเตรียมกลับหอพักก่อน จู่ๆ โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นมา
ไม่ใช่โหลวเซียว
เป็นคำขอเป็นเพื่อนในวีแชท
ข้อความยืนยันเขียนว่า: [สวัสดีครับ ผมฟู่ซืออวี่ อาซียวอยู่ที่มิดไนต์ สภาพไม่ค่อยดี ถ้าสะดวก ช่วยมาหน่อยได้ไหมครับ?]
มิดไนต์เป็นคลับส่วนตัวที่โหลวเซียวพวกเขามักจะไปประจำ
จิงเนี่ยนเคยได้ยินมา บอกว่าเป็นที่ที่เก็บความเป็นส่วนตัวสูงมาก เป็นระบบสมาชิก
สภาพไม่ค่อยดี?
หัวใจเธอวูบวาบ รีบกดตอบรับคำขอเป็นเพื่อนทันที
เกือบจะในวินาทีที่ตอบรับ ข้อความของฟู่ซืออวี่ก็เด้งขึ้นมา
[ขอโทษที่รบกวนนะครับ อาซียวกำลังนั่งดื่มคนเดียว ไม่ฟังใครเลย]
[หน้าผากเขาไม่รู้ไปชนที่ไหนมาแตก เลือดไหลเยอะ แถมไม่ยอมให้พันแผล ปล่อยให้มันไหลอยู่อย่างนั้น]
[ตอนนี้เมาจนเริ่มไม่รู้เรื่องแล้ว ปากก็พึมพำอะไรไม่ชัด ไม่มีใครเข้าใกล้ได้เลย]
[ซางจวิ้นพยายามห้ามเขาดื่ม เกือบโดนเขาต่อยเอา จริงๆ ไม่มีทางแล้วถึงนึกถึงคุณ คุณคิดว่า... มาดูหน่อยได้ไหม? เขาเป็นแบบนี้ พวกเรากลัวเขาจะเกิดเรื่อง]
จากนั้น ฟู่ซืออวี่ก็ส่งตำแหน่งมาให้ ตามด้วยเลขห้อง
จิงเนี่ยนมองข้อความทีละบรรทัดบนหน้าจอ
สมองตึ้บไปทั้งหัวใจราวกับถูกบีบอย่างแรง กระตุกขึ้นมาอยู่ที่ลำคอในทันที
ตอนเช้าตอนโหลวเซียวออกไปยังปกติดี อยู่ดีๆ ก็กลายเป็น...
เธอรีบไม่ได้คิดอะไรละเอียด ไม่ทันถามด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น มือที่สั่นเทาพิมพ์ตอบกลับไปว่า[กำลังไป]