“คนในครอบครัว?”
โหลวเซียวพูดซ้ำ น้ำเสียงยืดยาว เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน
ในที่สุดเขาก็หันไปทางฟางอี๋ สายตาเย็นชา พูดทีละคำ ชัดเจนและช้าๆ
“ท่านช่างเอาหน้าเข้าตัวจริงนะ ผมกับท่านไม่สนิทกันสักหน่อย”
“คุณ…คุณผู้หญิงฟาง ภรรยาตามกฎหมายคนปัจจุบันของพ่อผม ระหว่างเรา ดูเหมือนจะไม่มีอะไรต้องพูดกันให้สุภาพใช่ไหม?”
“ตอนแม่ผมคลอดผม ไม่ได้มีหมาหรือแมวอะไรมาอ้างเป็นญาติกับผมด้วย”
ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ลูกกระเดือกชัดเจน
หน้าตาดีจริงๆ ทั้งสูงศักดิ์และเงียบเหงา
ไม่ต้องตกแต่ง ผิวก็ขาวเย็นราวกับแสงจันทร์ เหมือนเกิดมาพร้อมกับกระดูกที่ทำจากหิมะและน้ำแข็ง
พูดจบ โหลวเซียวหัวเราะเย้ยหยัน หันไปมองโหลวเจิ้นซานที่หน้าดำคล้ำ น้ำเสียงกลับมาเป็นแบบเกียจคร้านที่ทำให้คนโมโหอีกครั้ง
“พูดตรงๆ เถอะ แก่”
เขากบฏเสมอมา “เวลาผมมีค่า ไม่มีเวลามานั่งดูพวกคุณแสดงความสุขในครอบครัว”
“ไอ้ลูกทรพี! นายพูดแบบนี้ได้ยังไง!”
โหลวเจิ้นซานหายใจแรงๆ เห็นได้ชัดว่าโกรธมากกับคำประชดประชันไร้ความปรานีของโหลวเซียว
ฟางอี๋ข้างๆ เขาหน้าซีดลงเล็กน้อย นิ้วที่เกาะแขนเขากำแน่นขึ้น
แต่แล้วก็กลับมาเป็นท่าทางอ่อนโยนใจกว้างเหมือนเดิม มีเพียงความเย็นชาในแววตาที่ลึกขึ้น
โหลวเซียวเหมือนไม่เห็นความโกรธของพวกเขา ยังคงทำท่าเกียจคร้าน ไม่กลัวอะไรทั้งนั้น
ถึงกับยกมือขึ้น ปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนไหล่ตัวเอง
ท่าทางช้าๆ เต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม