เป็นจินหนาน
สายตาเย้ยหยันของเขาทอดมองไปมาระหว่างจิงเนี่ยนที่คร่อมอยู่บนตัวโหลวเซียวกับโหลวเซียวที่นอนอยู่บนพื้นด้วยใบหน้ายิ้มละไมอย่างสำราญใจ
มุมปากผุดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์: "ฉันรู้ว่าสองคนหนุ่มสาวไฟแรง ควบคุมตัวเองไม่ค่อยได้ แต่ฉันก็ยังต้องเตือนสักหน่อย"
"ที่นี่ เป็นที่สาธารณะนะ"
จิงเนี่ยนตัวแข็งทื่อไปทั้งตัว
เธอค่อยๆ ก้มลงมองตัวเอง
เธอกำลังคร่อมอยู่ที่เอวของโหลวเซียว แก้มแดงระเรื่อ เสื้อผ้ายุ่งเหยิงเล็กน้อย
แล้วก็มองลงไปข้างใต้ โหลวเซียวนอนอยู่บนพื้น สภาพเหมือนโดนข่มขืนจนเป็นที่พอใจ
จิงเนี่ยนรีบปัดป่ายลุกขึ้นจากตัวเขาอย่างอลหม่าน ใบหูแดงก่ำจนแทบจะควันขึ้น: "พี่จินหนาน ไม่ใช่อย่างที่คุณคิด..."
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง คิดไม่ออกว่าจะหาเหตุผลอะไรมาอธิบายได้สมเหตุสมผล สุดท้ายก็ทำใจยอมแพ้
ประสานมือเข้าหากัน ดวงตารูปแอปริคอทเต็มไปด้วยคำอ้อนวอน: "ช่างเถอะ ไม่เป็นไรแล้ว ได้โปรด อย่าบอกพี่ชายฉันเด็ดขาด"
จินหนานเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปลายนิ้วหมุนบุหรี่ไปมา แล้วเอ่ยอย่างเชื่องช้า: "ได้"
"แต่ฉันมีข้อแม้อยู่ข้อหนึ่ง"
"...อะไรเหรอ?"
จินหนานยิ้มบางๆ: "แนะนำเพื่อนสนิทของเธอให้ฉันรู้จักหน่อยสิ"
จิงเนี่ยนลังเลอยู่เพียง 0.001 วินาที
ไม่ได้ช้าขนาดนั้น
ในหัวแล่นผ่านใบหน้าสดใสงดงามของเวินจื่อจิน แล้วก็แล่นผ่านใบหน้าเย็นชาราวกับน้ำแข็งของพี่ชายตัวเอง
เพื่อนสนิทสามารถง้อทีหลังได้ แต่ถ้าพี่ชายรู้เรื่องนี้ เธอตายแน่
"ตกลง"
เธอตอบอย่างฉับไวและเด็ดขาด
โหลวเซียวลุกขึ้นนั่งจากพื้น ปัดฝุ่นบนเสื้อผ้า ดวงตาดอกท้อเหลือบมองจินหนานอย่างเย็นชา น้ำเสียงขี้เกียจและไม่พอใจ: