จิงวั่งจ้องประตูห้องส่วนตัวที่ปิดลงอีกครั้ง ดวงตามืดมัวอ่านไม่ออก
และในตอนนี้ ที่หน้าประตูห้องน้ำหญิงสุดทางเดิน
จิงเนี่ยนเพิ่งจะประคองผนังเพื่อหายใจให้ทันกับหัวใจที่เต้นแรง ก่อนจะเตรียมเข้าไปหลบอยู่สักพัก
ทันใดนั้น มือใหญ่ข้างหนึ่งที่มีข้อนิ้วถนัดชัดก็ยื่นออกมาจากหลังประตูทางหนีไฟข้างๆ คว้าปิดปากเธอไว้
แขนที่แข็งแรงรัดเอวเธอไว้ ดึงตัวเธอเข้าไปในบันไดหนีไฟที่มืดและไร้ผู้คนโดยไม่ฟังเสียงใดๆ
“อื้อ!”
ประตูปิดลงด้านหลังเธอ
จิงเนี่ยนถูกกดติดกับกำแพง ปลายจมูกรับรู้ถึงกลิ่นไม้สนที่คุ้นเคยและเย็นเฉียบ ปนไปกับกลิ่นบุหรี่จางๆ
เธอเบิกตากว้าง สบกับดวงตาดอกท้อที่แฝงรอยยิ้มเยาะเย้ยของชายหนุ่ม
รวมถึงใบหน้าหล่อเหลาที่ดูดีจนเกินต้าน
ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย ดวงตายาวเรียว เปลือกตาสองชั้นลึก และหนังตาบาง
เวลามองคน สายตาเหมือนมีประกายระยิบระยับ แฝงความอันตรายที่บอกไม่ถูก
โหลวเซียวลดศีรษะลง ลมหายใจอุ่นๆ และหวามไหวผ่านข้างหูของจิงเนี่ยน: “หนีอะไรล่ะ เจ้าหญิงน้อย”
น้ำเสียงทุ้มต่ำ ปลายเสียงสั่นระริกจนรู้สึกจั๊กจี้ที่โพรงหู
“ไม่บอกว่าปวดท้องหรือไง”
“ให้พี่ช่วย……นวดให้ไหม?”
จิงเนี่ยนโกรธจนพูดไม่ออก ยกมือขึ้นจะตบเขาอีกครั้ง: “ไปให้พ้น!”
แต่ข้อมือกลับถูกคว้าไว้
จิงเนี่ยนสะบัดแต่ไม่หลุด ดวงตารูปแอปริคอทประกายไฟแห่งความเขินอายและโกรธ แหงนหน้ามองเขา: “ปล่อย!”