สันจมูกตั้งตรง ริมฝีปากบาง โครงหน้าช่วงล่างคมชัด สะอาดสะอ้าน ทั้งตัวคนแผ่ความรู้สึกห่างเหิน
ยืนอยู่ตรงนั้น ราวกับต้นไผ่เขียวต้นหนึ่ง เรียวบาง ตั้งตรง ช่างห่างไกลผู้คนเหลือเกิน
"น้องนักศึกษา"
น้ำเสียงชายหนุ่มราบเรียบ สายตากวาดผ่านใบหน้าเฉินหยางไป ไม่มีสีหน้าใดเกินจำเป็น
"ที่นี่คือห้องสมุด ถ้าจะคุยกัน กรุณาไปข้างนอก"
เฉินหยางถูกพลังของเขากดดันจนถอยไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะตั้งสติได้ สีหน้าเริ่มไม่สู้ดีนัก: "นายเป็นใครวะ?"
"ฉันคุยกับเพื่อน นายจะมาวุ่นวายอะไรด้วย?"
ชายหนุ่มวางหนังสือ "เศรษฐศาสตร์มหภาค" ลงบนโต๊ะ ปลายนิ้วเคาะบนปกหนังสือสองครั้ง
"หนังสือเล่มนี้เป็นสมบัติของห้องอ่านหนังสือคณะบริหารธุรกิจ เอาไม่ออกไปได้"
ดวงตาเรียวรีของเขาทอดขึ้นเล็กน้อย สายตาสงบนิ่งแต่แฝงความแหลมคมที่มองทะลุหัวใจคน
"อีกอย่าง นายถือกลับด้านแล้ว"
เฉินหยางก้มลงมอง ชื่อเรื่องสีทองบนปกหนังสือกลับหัวจริงๆ
ใบหน้าของเขาแดงก่ำขึ้นมาทันที
"อีกเรื่องหนึ่ง"
ชายหนุ่มพูดต่อ น้ำเสียงยังคงเรียบเฉยไม่หวั่นไหว
"ตามข้อกำหนดการจัดการห้องสมุด การส่งเสียงดังรบกวนผู้อื่นในเขตอ่านหนังสือ เจ้าหน้าที่มีสิทธิ์บันทึกเลขประจำตัวนักศึกษาและรายงานต่อฝ่ายกิจการนักศึกษา"
"ต้องการให้ฉันช่วยเรียกเจ้าหน้าที่มาไหม?"
เฉินหยางอ้าปากจะพูด มองเขาแล้วมองจิงเนี่ยน ใบหน้าซีดเผือดแล้วแดงกำเริบสลับกัน
นักศึกษาที่กำลังอ่านหนังสืออยู่รอบๆ หลายคนเงยหน้ามองมาทางนี้แล้ว เสียงกระซิบกระซาบแผ่วเบา