“...”
จิงเนี่ยนดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมหัวจนมิด ตัวหดเข้าไปข้างในทั้งหมด
“ฉันไม่ได้พูดอะไรน้า!!!”
โหลวเซียวมองก้อนผ้านูนเล็กๆ ใต้ผ้าห่ม แล้วหัวเราะออกมา
เขาเดินเข้าไป นั่งยองๆ อยู่ข้างเตียง ยื่นมือไปดึงขอบผ้าห่ม
ดึงไม่ขยับ
เด็กสาวข้างในกำผ้าห่มไว้แน่นมาก
เขาไม่ได้ออกแรง เพียงลูบตำแหน่งหัวเธอผ่านผ้าห่ม น้ำเสียงอ่อนโยนลง ฟังดูเหมือนกำลังปลอบ
“ไม่เป็นไร ฉันนอนโซฟาได้”
“...”
“ฉันเป็นผู้ชายตัวโตๆ อยู่ไหนก็ได้ทั้งนั้น”
ผ้าห่มขยับเล็กน้อย
โหลวเซียวลุกขึ้น เดินไปที่หัวเตียง ยื่นมือไปกดสวิตช์โคมไฟหัวเตียงดวงเล็ก
แสงสีเหลืองอบอุ่นกระจายออกมา ส่องสว่างบริเวณหัวเตียงพอดี ทำให้ทั้งห้องถูกห่อหุ้มด้วยแสงอันนุ่มนวล
เขารู้ว่าเธอกลัวความมืด
ครั้งก่อนที่เธอค้างคืนที่นี่ เขาก็วางโคมไฟหัวเตียงดวงนี้ไว้แล้ว
จิงเนี่ยนค่อยๆ โผล่ดวงตาออกมาจากใต้ผ้าห่ม
เห็นชายหนุ่มยืนอยู่ที่หัวเตียง แสงสีเหลืองอบอุ่นส่องลงบนใบหน้าด้านข้างของเขา ทำให้เส้นกรามอันคมคายดูอ่อนโยนลงมาอีกหน่อย
ผมสีเงินกึ่งแห้ง ปลิวสยายอย่างไม่เป็นระเบียบ เขาก้มลงปรับมุมของโคมไฟเล็กน้อย ให้แสงส่องถึงริมเตียงพอดี แต่ไม่แสบตา
ความนุ่มนวลที่แทบมองไม่เห็นผุดขึ้นกลางใจเธอในทันใด
โหลวเซียวปรับโคมไฟเสร็จ ยืดตัวขึ้น แล้วมองจิงเนี่ยน
ผ้าห่มยังคงคลุมใบหน้าเด็กสาวไว้ครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นเพียงดวงตาคู่หนึ่ง เปียกใสราวกับมีหมอกน้ำบางๆ เคลือบอยู่
เขายกมุมปากขึ้น “ราตรีสวัสดิ์ เนียนเนียน”
ชายหนุ่มหันหลังเดินออกไป ปิดไฟใหญ่ในห้องโดยพลัน เหลือไว้เพียงโคมไฟหัวเตียงสีเหลืองอุ่นดวงนั้น