“……”
จิงเนี่ยนถูกความหน้าด้านของเขาทำเอาพูดไม่ออก
ความขวยเขินในใจนั้นไม่รู้ว่าทำไม กลับปนเปไปด้วยความหวานลับๆ ที่ทำให้ใจเธอสั่นไหว
โหลวเซียวหัวเราะเบาๆ ไม่แกล้งเธอต่อ
เขายื่นมือหยิบสร้อยคอเพชรสีชมพูรูปหยดน้ำในกล่องกำมะหยี่ เดินไปด้านหลังเธอ
“ก้มหน้าลง”
จิงเนี่ยนก้มหน้าลงโดยไม่รู้ตัว รู้สึกถึงปลายนิ้วเย็นเฉียบของเขากวาดผ่านผิวหนังต้นคอ
โหลวเซียวเคลื่อนไหวเบามือ เสียงกึกเบาๆ ตัวล็อกประกบเข้าหากัน เพชรสีชมพูระยิบระยับเม็ดนั้นร่วงหล่นลงมาพอดีบริเวณใต้กระดูกไหปลาร้าอันบอบบางของเธอ
จากนั้น เขาก็หยิบนาฬิกาข้อมือสตาร์วอทช์รุ่นสตาร์ไรต์ขึ้นมา ยกข้อมือซ้ายของจิงเนี่ยนขึ้น
ชายหนุ่มก้มหน้า ผมสีเงินสยายลง ท่าทางจดจ่ออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ใบหน้าหล่อเหลาเย้ายวนนั้นทั้งเย็นชา ทั้งเต็มไปด้วยเสน่ห์ ดุจคนป่าที่ดูห้าวหาญ
เขาค่อยๆ พันสายนาฬิกาผ่านข้อมือเรียวบางของเธอ ปรับความยาวให้พอดี แล้วล็อกตัวล็อก
“เสร็จแล้ว”
โหลวเซียวปล่อยมือ มองผลงานของตัวเองอย่างพึงพอใจ
จากนั้นก็หยิบนาฬิกาผู้ชายรุ่นเดียวกันอีกเรือนจากกระเป๋าเสื้อฮู้ดของตัวเอง ยื่นไปตรงหน้าเธอ มุมปากยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
แต่แววตากลับจริงจัง “ตาคุณแล้ว ที่รัก ใส่ให้ฉันหน่อย”
“มันเป็นคู่กัน”
จิงเนี่ยนเม้มริมฝีปาก รับนาฬิกาเรือนที่ดูหนากว่าอย่างเห็นได้ชัดจากฝ่ามือเขา
เธอเลียนแบบท่าทางของเขา จับมือซ้ายของชายหนุ่มที่มีข้อนิ้วเป็นระเบียบขึ้นมา
ยางรัดผมสีชมพูรูปโบว์ผูกที่ข้อมือเขาสะดุดตาอย่างมาก