ไม่ใช่การสัมผัสเบาๆ แบบเมื่อครู่แล้ว
เขาจูบอย่างดุดันและเร่งรีบ เต็มไปด้วยความปรารถนาที่สั่งสมมานานและแววตาแห่งการยึดครอง ง้างริมฝีปากของเธอออก รุกล้ำเข้าไปอย่างยาวไกล
ดูดริมฝีปากล่างของเธอไว้ เย้ยหยันและเคล้าคลึง
โหลวเซียวใช้มือข้างหนึ่งกุมท้ายทอยของจิงเนี่ยน อีกมือหนึ่งโอบเอวของเธอไว้แน่น
ล็อกทั้งตัวเธอไว้ในอ้อมแขน บังคับให้เธอต้องยอมรับและตอบสนอง
ให้ตายเถอะ
จนถึงวันนี้ เขาก็ได้จูบหญิงสาวที่เขาหลงรักมานานหลายปีแล้ว
โหลวเซียวรู้สึกแค่ว่าเขาสุดยอดมาก
รู้สึกคันและอยากจะกรีดร้อง...
จูบของเขาร้อนแรงและเร่าร้อน ก้าวร้าวเหมือนกับตัวเขาเอง
ระหว่างริมฝีปากและฟันมีรสหวานของพีชอู่หลงที่เธอเพิ่งดื่มเข้ามา และยังมีกลิ่นกายผู้ชายที่เย็นชาและแผดเผาเป็นเอกลักษณ์ของเขาอีกด้วย
ผสมผสานจนกลายเป็นความตื่นเต้นที่ทำให้เวียนหัว
คลุมเครือและเต็มไปด้วยเสน่ห์
จิงเนี่ยนอดไม่ได้ที่จะกำมุมเสื้อของเขาไว้ หายใจเบาๆ
ความรู้สึกเสียวซ่าลามไปทั่วทั้งตัว
จูบของโหลวเซียวค่อยๆ เปลี่ยนจากความดื้อรั้นมาอย่างละเอียดอ่อน เต็มไปด้วยความต้องการเป็นเจ้าของ เหมือนจะยึดครองเธอทั้งหมด ไม่ยอมปล่อย
"อื้ม..."
จิงเนี่ยนถูกจูบจนดวงตาของเธอเปียกชื้น ทั้งร่างกายแทบขาดออกซิเจน
โหลวเซียวจูบได้อย่างสบายใจ
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ จิงเนี่ยนก็ถูกเขาอุ้มขึ้นมาโดยง่ายดาย แล้วให้เธอนั่งคร่อมเอวบางของเขา
วันนี้เธอใส่เสื้อถักสีเหลืองนม กระโปรงสั้นสีขาวด้านล่าง
ท่านี้ทำให้เธอสูงกว่าเขานิดหน่อย แต่กลับถูกเขากักขังไว้ในอ้อมแขนแน่นขึ้น