จิงเนี่ยนจึงไม่ยืนกรานอีกต่อไป
เธอหยิบกระเป๋าสตางค์ออกจากกระเป๋า แล้วยัดเงินสดทั้งหมดที่มีใสกล่องบริจาคใสที่ติดป้ายว่า "ช่วยเหลือสัตว์จรจัด" ไว้ที่เคาน์เตอร์ด้านหน้า
เผยชิงซู่มองดูการกระทำของเธอ ไม่พูดอะไร
แต่ความเย็นชาที่เปล่งประกายจากหว่างคิ้วดูเหมือนจะอ่อนลงเล็กน้อย
"เธอจะเลี้ยงมันเหรอ?" เขาถาม
จิงเนี่ยนก้มลงมองแมวน้อยในอ้อมแขนที่หลับไปอย่างสงบแล้ว ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
"หอพักไม่ให้เลี้ยงสัตว์... ฉันจะเอากลับไปก่อน แล้วค่อยหาทางหาคนรับเลี้ยง"
เผยชิงซู่หยิบถุงอาหารแมวเล็กๆ กับซองอาหารเปียกสองซองออกจากลิ้นชัก ใส่ถุงกระดาษยื่นให้เธอ
"ให้มันกินก่อน ถ้าหาคนรับเลี้ยงไม่ได้ ก็ส่งมาที่นี่ได้"
จิงเนี่ยนรับมา ยิ้มมุมปากบางๆ: "ขอบคุณนะคะ เพื่อนเผย"
เขาพยักหน้าเล็กน้อยเป็นการตอบรับ แล้วหันไปเก็บอุปกรณ์ที่เพิ่งใช้ไปแล้ว
ท่าทางยังคงเรียบเฉยเหมือนเดิม ราวกับความมีน้ำใจเมื่อครู่เป็นเพียงการทำไปโดยไม่ได้ตั้งใจ ไม่คุ้มค่าที่จะจดจำ
จิงเนี่ยนอุ้มแมวเดินออกจากโรงพยาบาลสัตว์ โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นขึ้น
เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาด้วยมือเดียว เป็นสายจากหลิ่วอวี้หลิง
รับสายมา ปลายสายพูดเสียงเบามาก น้ำเสียงรีบร้อนและตื่นตระหนก: "เนี่ยนเนี่ยน เธออยู่ไหน? รีบมาที่ประตูเหนือเร็ว ซูเสี่ยวถังถูกเฉียวซีขวางไว้..."
ปลายสายมีเสียงดังตุ้บและเสียงหญิงสาวกรีดร้องดังมา
"รีบมานะ! พวกมันหลายคน ฉันไม่กล้าเข้าไป..."
ดวงตารูปแอปริคอทของจิงเนี่ยนเยือกเย็นลงทันที