เวินจื่อจินสมองตื้อไปหมด ถูกเขาจูงแบบครึ่งๆ กลางๆ ออกจากประตูห้องคาราโอเกะ
ก่อนจากกัน เธอหันกลับไปมองครั้งสุดท้าย พอดีเห็นโหลวเซียวดึงจิงเนี่ยนเลี้ยวเข้าไปในลิฟต์ที่ปลายทางเดิน
เงาร่างของชายหนุ่มสูงโปร่งตรงสง่า ส่วนหญิงสาวถูกเขาโอบไว้ข้างกาย กระโปรงพลิ้วไหวตามจังหวะก้าว ราวกับแมวที่ถูกจับต้นคอ
ประตูลิฟต์เปิดออก
โหลวเซียวจูงจิงเนี่ยนก้าวเข้าไป
ซางจวิ้นไม่รู้โผล่มาจากไหน
ยืนยิ้มกว้างขวางหน้าประตูลิฟต์ โบกมือให้พวกที่ยังอยากเดินเข้ามาทักทายสองสามคน เสียงดังลั่น
"เฮ้ยๆๆ รอบนี้เต็มแล้วเต็มแล้ว รอรอบหน้าเถอะทุกคน!"
ฟู่ซืออวี่ก็เดินเอื่อยๆ ตามมา มือล้วงกระเป๋ากางเกง ยืนข้างๆ ซางจวิ้น
เงยคางส่งสัญญาณให้โหลวเซียวในลิฟต์
ประตูลิฟต์ค่อยๆ ปิดลง
ในช่องว่างสุดท้าย เวินจื่อจินเห็นจิงเนี่ยนก้มหน้ายืนอยู่ตรงหน้าโหลวเซียว
แขนของชายหนุ่มท้าวอยู่กับผนังลิฟต์ข้างหูของเธอ ร่างโน้มลงเล็กน้อย ผมสีเงินปลิวปรก บดบังใบหน้าของทั้งคู่
ประตูปิดสนิท
เวินจื่อจินตกใจสุดขีด คว้าแขนเสื้อจินหนานไว้แน่น เสียงสั่นเทา: "จินหนาน นายเห็นไหม?"
"โหลวเซียวเขาลากเนียนเนียนเข้าไป! เขาเมามากหรือเปล่า? เขาจะรังแกเนียนเนียนไหม? ไม่ได้ ฉันต้อง..."
"ไม่เอาๆๆ"
จินหนานรีบดึงเธอกลับมา ทั้งขำทั้งจนใจ "วางใจเถอะ เขารังแกใครก็ไม่รังแกเพื่อนสนิทของเธอหรอก"
"นายรู้ได้ยังไง?"