เสียงนุ่มละมุนจนเกินจะบรรยาย ต่างจากท่าทางเย็นชาแบบคุณชายที่เขาแสดงออกในยามปกติราวกับคนละคน
จิงเนี่ยนทั้งตัวแข็งทื่อไปหมด
นางอ้าปาก แล้วก็หุบลง แล้วก็อ้าอีกครั้ง
ลิฟต์ส่งเสียงติ๊ง ถึงชั้นแล้ว
ประตูเปิดออกช้าๆ ลมเย็นจากลานจอดรถใต้ดินพัดเข้ามา
จิงเนี่ยนสูดหายใจลึก พยายามประคองโหลวเซียวเดินออกไป
"...นายเมาจริงๆ ดีที่สุดนะ"
เสียงของนางทั้งอ่อนทั้งโกรธ ใบหูแดงจนต้มไข่ได้
"ชาติก่อนฉันไปทำอะไรไว้ถึงได้เจอคนอย่างนายมาแก้แค้นกันนะ"
จิงเนี่ยนเอ่ยเสียงเข้ม
โหลวเซียวพิงตัวกับนาง คางวางบนกระหม่อมนาง ถูกนางประคองทีละก้าวไปทางรถ
มุมปากที่โค้งขึ้นซ่อนอยู่ในมุมที่นางมองไม่เห็น ในดวงตาดอกท้อไม่มีทีท่าเมาแม้แต่น้อย มีเพียงแสงแห่งความสมปรารถนา
ซางจวิ้นพิงเสาในลานจอดรถสูบบุหรี่ เห็นภาพนั้นแล้วบุหรี่แทบร่วงจากปาก
เขามองเจ้าหญิงน้อยแห่งตระกูลจิงออกแรงหามโหลวเซียวเดินไปข้างหน้าอย่างเห็นได้ชัด
โหลวเซียวสูงเกือบหนึ่งเมตรแปด โน้มตัวพิงนาง ดูเหมือนเมาไม่ได้สติ
แต่ก้าวเท้ากลับมั่นคงมาก แถมยังปรับมุมเล็กน้อยเพื่อให้ตัวเองพิงได้สบายขึ้นอีก
ซางจวิ้นกับฟู่ซืออวี่สบตากัน
ฟู่ซืออวี่คาบบุหรี่ สีหน้าเรียบเฉยยกนิ้วโป้งให้
"โคตรโหด"
*
นั่งแท็กซี่กลับมาที่อพาร์ตเมนต์ของโหลวเซียว
เพิ่งปิดประตู
ในความมืด จิงเนี่ยนถูกเขาจับไหล่หมุนตัวกลับ
แผ่นหลังกระแทกกับบานประตูอย่างแรง ร่างสูงใหญ่ของผู้ชายรุกเข้ามาใกล้ มือหนึ่งรั้งเอวนาง อีกมือหนึ่งหนีบคางนาง