ชายหนุ่มดื่มไปมากแล้ว เดิมทีลำคอขาวเย็นกลับแต้มสีชมพูบางๆ
ผมสีเงินถูกเขารวบไปข้างหลังอย่างหงุดหงิด เผยให้เห็นหน้าผากสูงโปร่งและคิ้วที่ขมวดเล็กน้อย ใบหน้าคมคายงดงาม
ดวงตาสีเข้มลึกล้ำกลายเป็นสีดำสนิท หม่นหมองยากจะคาดเดา
จิงเนี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง
ดูไม่ออกว่าชายคนนี้เมาหรือไม่ เมียงมองลึกลงในดวงตาของเขาราวกับหมึกเข้มข้นสองบ่อที่คว่ำลง จ้องเธอนิ่งราวกับจะดึงสายใยออกมาในวินาทีถัดไป
หัวใจเต้นพลาดไปหนึ่งจังหวะโดยไม่รู้ตัว
อีกหนึ่งเกม
ฟู่ซืออวี่ปาเข้ากลางเป้าทั้งสามลูก สมบูรณ์แบบจนไม่น่าเชื่อ
โหลวเซียวพลาดเป้าตั้งแต่ลูกแรก หางลูกดอกชนกำแพง ร่วงลงมาอย่างไร้เรี่ยวแรง
"โห้ย!"
ฟู่ซืออวี่หัวเราะ "วันนี้นายโหลวไม่ไหวหรือไง มือสั่นไปแล้วหรือเปล่า?"
เสียงหัวเราะก้องไปทั่ว
โหลวเซียวยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ไม่โต้แย้ง ยื่นมือไปหยิบแก้วเหล้า
จังหวะนั้น มือเรียวขาวเนียนยื่นมาสอดไว้เหนือปากแก้ว
จิงเนี่ยนลุกขึ้นยืน
หญิงสาวตัวน้อยที่ดูนุ่มนวลอ่อนหวาน กลับทำหน้าตึงเครียด ดวงตารูปแอปริคอทเป็นประกายจับจ้องฟู่ซืออวี่ แล้วเลิกคิ้วขึ้น
"คุณฟู่ ฉันขอสู้กับคุณแทน"
"..."
ภายในห้องส่วนตัวเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วก็ระเบิดเสียงขึ้น
"หา?"
"น้องสาวตระกูลจิงจะออกหน้าแทนคุณโหลวหรือนี่?"
"เอาจริงเหรอ? ระดับของคุณฟู่... ขึ้นไปไม่ใช่ย่อยหรอกหรือ?"
"อย่าพูดเล่นเลย น้องสาวอย่าดื้อดึง..."
ฟู่ซืออวี่ตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วก็หัวเราะ "เธอแน่ใจนะ?"