จิงเนี่ยนสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของร่างกายโหลวเซียว
ใต้ท้องน้อย สิ่งนั้น…กำลังแนบชิดเธอ ความร้อนนั้นทำให้เธอทั้งตัวแข็งทื่อ
หัวใจเต้นเร็วและหนักจนเกือบจะกระโดดออกมาจากลำคอ
ใบหน้าของจิงเนี่ยนในตอนนี้แดงก่ำราวกับจะไหม้ ความแดงแผ่จากแก้มลงไปถึงต้นคอ
ลมหายใจของโหลวเซียวหนักขึ้นด้วย ความร้อนอัดอั้นตันใจ
ลูกกระเดือกกลิ้งลงไปอีกรอบ
เธอทนไม่ไหวอีกแล้ว ผลักเขาออกอย่างแรง
โหลวเซียวถูกจิงเนี่ยนผลักจนถอยไปครึ่งก้าว
จิงเนี่ยนไม่ทันมองเขา ยื่นมือไปคลำหาอะไรบางอย่างบนกำแพง แล้วกดสวิตช์ลงอย่างดังเปาะ
ไฟที่โถงทางเข้าสว่างขึ้น
ทั้งคู่รู้สึกตัวขึ้นมาบ้าง
แสงสาดส่องลงมา สลายความมืดมัวและบรรยากาศคลุมเครือในห้องไปทันที
เธอพิงบานประตู หน้าอกขึ้นลงอย่างรุนแรง ริมฝีปากยังคงหลงเหลือสัมผัสจากการถูกจูบเมื่อครู่ ชา ๆ บวม ๆ
ผมก็ยุ่งไปหมด เส้นเล็ก ๆ หลายเส้นแนบติดแก้มที่แดงก่ำ
"โหลวเซียว นายอย่าบ้า" จิงเนี่ยนเม้มริมฝีปาก
โหลวเซียวพิงตู้รองเท้า มือข้างหนึ่งยันขอบตู้ อีกข้างยกขึ้นมาใช้หลังมือเช็ดมุมปาก ท่าทางเกียจคร้าน
รอยที่ถูกเธอกัดเมื่อครู่ยังเจ็บนิด ๆ
เขาเอียงคอมองเธอ หัวเราะเบา ๆ ยกมือขึ้นขยี้หว่างคิ้ว
"ขอโทษนะ ที่รัก"
น้ำเสียงของผู้ชายแหบพร่า "ฉันเองที่อดใจไว้ไม่ไหว"
แหม โหลวเสี่ยวเซียวช่างไม่เอาไหนจริง ๆ
จิงเนี่ยนไม่พูดอะไร ใบหน้ายังแดงอยู่เล็กน้อย
โหลวเซียวมองเธอ สีหน้าเริ่มจริงจังขึ้น ความร้อนในดวงตาดอกท้อจางหายไปบ้าง ถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มที่ทั้งจนใจและประชดตัวเอง