ไอ้สารเลว ไอ้โรคจิต! บ้า!
เขากำลังข่มขู่เธอ
ด้วยวิธีที่สุภาพที่สุด ไร้เดียงสาที่สุด ต่อหน้าทุกคน ข่มขู่เธออย่างโจ่งแจ้ง
"ฉัน..."
จิงเนี่ยนอ้าปาก แต่กลับส่งเสียงไม่เป็นคำ
โหลวเซียวรออย่างอารมณ์ดี ปลายนิ้วหมุนไฟแช็คที่ควักมาจากไหนไม่รู้ ติ๊ก ต่อก ติ๊ก ต่อก
ในที่สุด ท่ามกลางสายตาที่เย็นชาลงเรื่อยๆ ของจิงวั่ง และบรรยากาศอันพิกลที่แผ่คลุมทั่วทั้งห้อง
จิงเนี่ยนได้ยินเสียงตัวเองแทบจะเหมือนยุงร้อง กระเส่าเบาๆ ออกมาว่า "บางทีเธออาจจะแค่เขิน พี่ใจเย็นๆ รอหน่อยก็แล้วกัน..."
โหลวเซียวเลิกคิ้ว ดูเหมือนพอใจกับคำตอบนี้มาก
เขาเก็บไฟแช็ค แล้วเอนตัวพิงพนักโซฟา เหยียดขายาวๆ ยิ้มเหมือนจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ที่ขโมยของกินได้สำเร็จ
"มีเหตุผล ผู้หญิงด้วยกันย่อมเข้าใจผู้หญิง"
"งั้นผมก็...ใจเย็นๆ รอแล้วกัน"
น้ำเสียงของชายหนุ่มชวนหวิว เร้าใจจนน่าหวั่นไหว
สายตาของเขากวาดผ่านแก้มแดงก่ำและดวงตาที่หลบเลี่ยงวูบวาบของจิงเนี่ยน สุดท้ายก็จ้องไปที่จิงวั่งผู้มีสีหน้านิ่งสงบ แล้วเปลี่ยนน้ำเสียงกลับเป็นดังเดิมที่เกียจคร้าน:
"พี่วั่ง ไม่ว่ากันถ้าผมจะอยู่แป๊บนะ?"
"มาแล้วก็ไปเลย เดี๋ยวดูไม่ให้เกียรติพวกพี่"
จิงวั่งเงยตาขึ้น มองบนใบหน้าโหลวเซียวที่ยิ้มอย่างไม่ใส่ใจอยู่สองวินาที
แล้วชำเลืองมองน้องสาวตัวเองที่นั่งไม่ติดที่ ราวกับอยากจะหายไปให้พ้นๆ ทันที ดวงตาคมเข้มลงเล็กน้อย
แต่สุดท้ายก็เพียงแค่ตอบเสียงเรียบๆ ว่า "ตามสบายเถอะ คุณชายโหลว"