โหลวเซียวราวกับไม่รู้สึกถึงบรรยากาศตึงเครียดนี้เลย
เขายังถึงกับยิ้มเบา ๆ ออกมา
สายตามองข้ามผู้คนไป ทั้งหมดจับจ้องอยู่ที่ร่าง ๆ นึงที่มุมโซฟา กำลังพยายามหดตัวเองให้เล็กลงที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อลดการมีตัวตน
จากนั้น เขาก็ก้าวเท้า เดินเข้ามาอย่างไม่รีบเร่ง
รองเท้าเอย์เจรุ่นลิมิเต็ดเหยียบลงบนพรมแพง ๆ ไม่ได้ส่งเสียงดังอะไร แต่ทุกย่างก้าวราวกับเหยียบลงบนยอดหัวใจของผู้คน
ทุกคนต้องยอมรับว่าโหลวเซียวหล่อจริง ๆ หล่อจนโดนใจคนดูสุด ๆ
ไหล่กว้างเอวบาง ราวกับเดินออกมาจากการ์ตูน
โหลวเซียวเดินมาถึงกลางห้องโถงแล้วหยุด
สายตาจับจ้องไปที่จิงวั่ง พยักหน้าเล็กน้อย ถือว่าเป็นการทักทาย น้ำเสียงยังถือว่าสุภาพพอใช้
แต่ความห่างเหินและความเย่อหยิ่งในตัวก็กลบไม่มิด:"พี่วั่ง"
จิงเนี่ยนเกือบจะฝังหน้าเข้าไปในซอกไหล่ของเหลียงจื้อหยูแล้ว เหลือให้เห็นเพียงยอดหัวที่มีขนปุย ๆ และปลายหูที่แดงก่ำ
เวินจื่อจินที่อยู่ข้าง ๆ เบิกตากลมโต ถามด้วยเสียงกระซิบอย่างเร่งรีบ:"โอ้พระเจ้า เกิดอะไรขึ้น? โหลวเซียวตามมาถึงที่นี่ได้ยังไงเนี่ย?"
"เขารู้ได้ไงว่าเราอยู่ที่นี่? เธอจบเห่แล้ว ๆ ๆ ..."
โหลวเซียวกระตุกมุมปาก ท่ามกลางความเงียบที่หายใจไม่ออกทั้งห้อง เอ่ยปาก:
"โอ้ว วุ่นวายดีนี่"
สายตาขี้เกียจของเขากวาดมองโต๊ะพูล โต๊ะไพ่ น้ำเสียงเย้ายวนแบบไม่ใส่ใจโลก
"พวกแกจัดวงกันอยู่ที่นี่ทำไมไม่ชวนข้าล่ะ? ไม่ชวนข้าเล่นด้วยเหรอ?"
พูดจบ เขาก็ไม่รอให้ใครเชิญ เดินตรงไปที่มุมโซฟา
ท่ามกลางสายตาที่บอกว่า"พี่ชายเอาให้ดี ๆ นะ"ของซางจวิ้นและฟู่ซืออวี่ ก็ทรุดตัวนั่งลงบนโซฟาตัวเดียวที่ไม่ไกลจากจิงเนี่ยนมากนัก