ต้าหยาจูงมือหลี่หมานหมาน เงยหน้าตัวน้อยถามขึ้นว่า "พี่หลี่คะ เคยเห็นไก่ป่าไหมคะ ใช่ตัวที่มีขนสีรุ้งหรือเปล่า"
"เคยสิ ยังสวยกว่าไก่บ้านอีก" หลี่หมานหมานยิ้มพลางหยิกแก้มน้อยๆ ของเธอ "เดี๋ยวตุ๋นเสร็จ ให้หนูกัดปีกไก่ก่อนเลย"
หลินชิงเยวี่ยจัดการไก่ป่าบนเขียง ฟังเสียงหัวเราะร่าเริงในบ้าน มุมปากของนางเผยอรอยยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
พูดไปพูดมา ไก่ป่าก็ลวกน้ำเดือดเสร็จแล้ว หลินชิงเยวี่ยตักขึ้นมาสะเด็ดน้ำ แล้วเทลงในกระทะน้ำมันร้อนๆ ผัดจนหอม
ไม่นาน กลิ่นหอมเข้มข้นของเนื้อก็กระจายไปทั่ว ต้าหยาเขย่งปลายเท้าพิงขอบเตา จมูกเล็กๆ ดมฟุดฟิดไม่หยุด ทำเอาป้าหูขำออกมา "หนูแมวน้อยจัง อีกแป๊บเดียวนะ เดี๋ยวใส่เห็ดตุ๋นแล้วถึงจะหอม"
หลินชิงเยวี่ยใส่ต้นหอมขิงลงไปผัดให้หอม แล้วเทชิ้นไก่ลงผัดให้เข้ากัน สุดท้ายเติมน้ำร้อน โยนเห็ดแห้งหนึ่งกำมือ ปิดฝาเคี่ยวตุ๋นตุ๊กๆ
ไอน้ำลอดตามซอกฝาหม้อออกมา พาเอากลิ่นหอมของเนื้อและความสดของเห็ดลอยมา ชวนให้ท้องร้องโครกคราก
หลี่หมานหมานหาอุจจิ๋วตัวหนึ่งมานั่ง มองน้ำซุปไก่ที่เดือดพล่านในหม้อ ถอนหายใจ "กลิ่นหอมขนาดนี้ ลอดกำแพงออกไปได้แน่ๆ กลัวว่าจะล่อหมาทั้งหมู่บ้านมาเลยล่ะ"
พูดยังไม่ทันจบ ข้างนอกลานบ้านก็มีเสียงหมาเห่าหลายตัวดังขึ้นมา หลี่หมานหมานหัวเราะ "เห็นไหมล่ะ เหมยฉิวฟังภาษาฉันรู้เรื่องเลย"
หลินชิงเยวี่ยแหงนหน้ามองแล้วก็หัวเราะ "ที่ไหนหมากันล่ะ นั่นต้าเติงกับพวกสามคนต่างหาก"
เห็นแต่เด็กคราวสามคนครึ่ง ๆ กลาง ๆ แอบมองผ่านช่องประตูเข้ามา ก็ต้าเติง เอ้อเติง และซานเติงนั่นเอง ปลายจมูกแทบจะแนบชิดบานประตู
ป้าหูเดินไปเปิดประตู ทำหน้านิ่งใส่ "มาทำไมพวกแกสามคน ไม่บอกแล้วหรือไงว่าห้ามมาวุ่นวาย"