หลินเว่ยเว่ยกับเฉินจื่อหมิงเพิ่งมาถึงคอมมูน หัวหน้าทีมผลิตของหมู่บ้านชิงชานอย่างหลู่ฉางหมิงก็มารอพวกเขาอยู่ที่นั่นแล้ว
หลู่ฉางหมิงโมโหจนแทบระเบิด สองวันก่อนตอนมีปัญญาชนกลุ่มใหม่มาถึง เขายังดีใจอยู่เลยที่ทีมผลิตของเขาไม่ได้รับการจัดสรรปัญญาชนกลุ่มใหม่มาให้ ใครจะคิดว่าเพิ่งผ่านไปวันเดียว กลับมีคนส่งปัญญาชนมาให้เขาถึงสองคน
หลู่ฉางหมิงจ้องหลินเว่ยเว่ยกับเฉินจื่อหมิงด้วยใบหน้าบึ้งตึง คิ้วขมวดเข้าหากันเป็นปม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่พอใจ “คุณหนี่ล่ะ? นี่มันเรื่องอะไรกันแน่? สองวันก่อนผมก็บอกแล้วว่าหมู่บ้านชิงชานของเราที่ดินน้อยคนเยอะ รับปัญญาชนกลุ่มใหม่ไม่ไหวจริง ๆ ทำไมยังส่งคนมาให้ที่นี่อีก?”
คุณหนี่เองก็จนปัญญา “หัวหน้าทีมหลู่ ผมจะทำอะไรได้ล่ะ เดิมทีปัญญาชนที่มาคราวนี้ก็จัดสรรกันหมดแล้ว สองคนนี้ถูกส่งมาเพิ่มทีหลัง คุณก็ช่วยอดทนหน่อยแล้วกัน”
หลู่ฉางหมิงถลึงตามองหลินเว่ยเว่ยกับเฉินจื่อหมิง เห็นแวบเดียวก็รู้แล้วว่าสองคนนี้คงทำงานไม่ไหว จึงยิ่งหงุดหงิด “คุณหนี่ จะให้ผมอดทนยังไง ทีมผลิตของเราจนที่สุดในแถวนี้แล้ว”
“ปัญญาชนพวกนั้นตอนนี้ยังไม่มีที่อยู่กันเลย พอมาเพิ่มอีกสองคน ที่พักปัญญาชนคงได้ทะเลาะกันอีกรอบแน่”
มือที่หลินเว่ยเว่ยใช้หิ้วกระเป๋าผ้าใบกำแน่นขึ้น ส่วนเฉินจื่อหมิงก้าวออกไปข้างหน้าครึ่งก้าว ก่อนเอ่ยอย่างสุภาพว่า “หัวหน้าทีมหลู่ พวกเราเป็นปัญญาชนที่ทางเบื้องบนจัดสรรมา เอกสารก็ครบถ้วนหมดแล้ว รบกวนคุณช่วยดูแลพวกเราด้วยนะครับ”
“ดูแล? จะให้ผมดูแลยังไง?” หลู่ฉางหมิงถ่มน้ำลายลงพื้น “บ้านดินในหมู่บ้านมีคนอยู่เต็มหมดแล้ว พวกคุณสองคนมาแล้วจะนอนที่ไหน? จะให้ผมยกเตียงเตาดินในบ้านตัวเองให้พวกคุณหรือไง?”