หลินชิงเยวี่ยคิดจะปฏิเสธ แต่เห็นสายตาวิงวอนของป้าหูแล้วก็ไม่อาจตัดใจบอกปัดได้ จึงยิ้มตอบว่า "งั้นฉันไม่เกรงใจแล้วนะคะ ฝากป้ากับพี่สะใภ้ทั้งสองด้วยค่ะ"
"ไม่เกรงใจอะไร ไม่เกรงใจอะไร" ป้าหูยิ้มจนตีนกย่นเป็นร่อง เห็นว่าเก็บกวาดเสร็จเรียบร้อยแล้วก็สั่งลูกสะใภ้ทั้งสองว่า "สะใภ้ใหญ่ สะใภ้รอง พวกเธอทำงานในมือให้เสร็จแล้วก็กลับบ้านไปหุงข้าวก่อนได้เลย"
หวังต้าหนี่กับหลิวพานตี้รับคำแล้วเก็บข้าวของ ส่วนหนุ่มๆ หลายคนพอได้ยินว่าจะไปกินข้าวที่บ้าน มือก็ทำงานเร็วขึ้นเป็นกอง อยู่ไม่ทันไรก็ตอกวงกบหน้าต่างบานสุดท้ายเสร็จ ตบฝุ่นบนมือแล้วพูดว่า "แม่ครับ พี่หลิน เสร็จเรียบร้อยแล้ว รับรองว่าลมแรงฝนตกแค่ไหนก็ไม่หวั่น!"
หลินชิงเยวี่ยเดินไปลองที่หน้าต่าง กระดาษติดกระจกบานใหม่ตึงเรียบกริบ กรอบไม้ก็ตอกไว้แน่นหนา รู้สึกซาบซึ้งใจเป็นที่สุด "ต้องขอบคุณทุกคนจริงๆ ฝีมือแบบนี้หาใครเทียบยากค่ะ"
ป้าหูเอ่ยเสริมกับลูกชายทั้งหลาย "พวกแกช่วยกันถอนวัชพืชในลานบ้านให้เรียบร้อยด้วย ฉันจะพาปัญญาชนหลินกลับไปก่อน"
ป้าหูพูดจบก็ดึงมือหลินชิงเยวี่ยเดินออกไป "ไปๆ กลับบ้านไปกินข้าวกัน เธอลุงวันนี้ไปเหวี่ยงแหที่แม่น้ำ เผื่อจะได้ปลา ให้เธอได้ชิมอาหารน้ำจืดของกองใหญ่ชิงเหอของเราด้วย"
เพิ่งจะเดินออกจากลานบ้าน ก็เห็นหลี่หมานหมานเดินหอบๆ มาอย่างเร่งรีบ
หลี่หมานหมานหายใจหอบถี่ มือยังถือผ้าห่อของใบหนึ่ง "ฉันได้ยินหวังมี่เสวี่ยบอกว่าเธอย้ายไปอยู่เขาหลังเขา ก็รีบมาดูเลย ที่นี่มันไกลสุดๆ เธออยู่คนเดียวจริงๆ จะไหวเหรอ?"