หวังมี่เสวี่ยถูกจูหลิงหลิงปลอบจนท่าทีดุดันลดลงบ้าง แต่ยังนั่งขมึนอยู่ที่ขอบเตียง พึมพำไม่หยุด: "อะไรกันเนี่ย ไม่มีความสามัคคีเอาเสียเลย คิดว่าตัวเองเก่งอะไรนักหนา..."
หลินชิงเยวี่ยไม่อยากใส่ใจนาง หมุนตัวไปเริ่มเก็บข้าวของ คิดว่าจะยกของไปก่อน แล้วค่อยไปทำความสะอาดบ้าน จะได้ย้ายไปอยู่เร็ว ๆ
หวังมี่เสวี่ยกับจูหลิงหลิงเห็นนางเก็บของก็สงสัย จูหลิงหลิงถาม: "ชิงเยวี่ย เก็บของทำไมหรือ?"
หลินชิงเยวี่ยยัดของลงกระเป๋า ตอบเสียงเรียบ: "ย้ายออก"
หวังมี่เสวี่ยรีบถาม: "ย้ายไปไหน?"
หลินชิงเยวี่ยรูดซิปกระเป๋า เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย: "บ้านหลังเก่าที่เขาด้านหลังหมู่บ้าน ตกลงกับหัวหน้ากองใหญ่แล้ว เช่าไว้อยู่"
"เขาหลังเขา?" หวังมี่เสวี่ยเหมือนได้ยินเรื่องตลก เสียงสูงขึ้นอย่างเกินจริง "ที่นั่นรกร้างนัก กลางคืนไม่มีแม้เงาคน ไม่กลัวสัตว์ป่าคาบไปหรือ?"
จูหลิงหลิงพยักหน้าตาม: "ใช่สิ ฟังก็รู้ว่าเป็นบ้านที่ไม่มีคนอยู่ มือแตกฝนรั่วแน่ อยู่ไปลำบาก ที่พักปัญญาชนแม้จะแคบ แต่อย่างน้อยก็ปลอดภัย"
หลินชิงเยวี่ยยกกระเป๋า สายตาเย็นชามองทั้งสอง: "ฉันอยู่สบายใจ ไม่ต้องเป็นห่วง" พูดจบก็จะเดินออกไป แต่ถูกหวังมี่เสวี่ยยื่นมือมาขวางไว้
"เฮ้ย รอก่อน" หวังมี่เสวี่ยกวาดตามองกระเป๋าของนาง สายตาเต็มไปด้วยความอยากรู้ "กระเป๋านี้ดูอ้วนเต่ง ใส่ของอะไรมาบ้าง? หรือว่าแอบหยิบของในที่พักปัญญาชนออกไป?"