กินข้าวเสร็จแล้ว กลับมาบนทางไปที่พักปัญญาชน หลี่หมานหมานยิ้มพลางพูดว่า “ครอบครัวหัวหน้ากองใหญ่ดีกันทุกคนจริงๆ”
หลินชิงเยวี่ยก็พูดคล้อยตาม “ใช่เลย! โดยเฉพาะเด็กๆ กับต้าหยา น่ารักมาก”
“ขำจัง” หลี่หมานหมานก็ยิ้มพลางพูด “แล้วก็เสาหลักค้ำฟ้าทั้งห้าต้นนั่นอีก”
“ฮ่าๆๆ…”
หลี่หมานหมานพูดต่อ “ชิงเยวี่ย นายจะย้ายไปอยู่เชิงเขาหลังเขาจริงๆ เหรอ? อยู่คนเดียวนายไม่กลัวจริงๆ เหรอ?”
หลินชิงเยวี่ยพยักหน้า “ใช่ ฉันเก็บของเตรียมไว้หมดแล้ว อีกเดี๋ยวกลับไปก็ขนของทั้งหมดไปได้เลย” พูดพลางมองไปที่หลี่หมานหมาน “จะให้กลัวอะไรล่ะ ฉันก็แค่อยากอยู่คนเดียวเงียบๆ”
หลี่หมานหมานพยักหน้า จริงๆ เธอก็อยากย้ายออกไปอยู่ข้างนอกเหมือนกัน ที่พักปัญญาชนแออัดเกินไป “ชิงเยวี่ย พรุ่งนี้ฉันจะไปถามหัวหน้ากองใหญ่ดูว่าแถวนั้นของนายยังมีบ้านให้เช่าอีกไหม”
“แถวบ้านฉันไม่มีแล้วล่ะ ถ้านายไม่ขัดสนเรื่องเงิน ก็ลองคิดสร้างเองสักหลังดูสิ”
หลี่หมานหมานฟังแล้วตาเป็นประกาย “ใช่สิ ทำไมฉันคิดไม่ถึงเองนะ พรุ่งนี้ฉันจะไปบอกหัวหน้ากองใหญ่เลย”
สองคนพูดคุยหัวเราะกันกลับมาถึงที่พักปัญญาชน ผู้คนในที่พักปัญญาชนต่างก็รู้แล้วว่าหลินชิงเยวี่ยเช่าบ้านที่เชิงเขาไว้
โจวเจี้ยนปินในฐานะผู้รับผิดชอบที่พักปัญญาชน เตือนว่า “สหายหลิน ที่เชิงเขาหลังเขามันเปลี่ยวขนาดนั้น เธอเป็นผู้หญิงอยู่คนเดียวตรงนั้นไม่ปลอดภัยเอาเสียเลย”
หลินชิงเยวี่ยยิ้มพลางพูด “สหายโจว ฉันรู้ว่าทุกคนหวังดีกับฉัน แต่ทุกคนก็รู้ดีว่าที่พักปัญญาชนมันอยู่กันไม่ไหวจริงๆ”