สีหน้าของพ่อเฉินหม่นลง “แม่เป็นผู้ใหญ่ ฟังแม่แล้วมันผิดตรงไหน?”
“เคารพกับเชื่อฟังอย่างไม่ลืมหูลืมตาเป็นคนละเรื่องกัน” เสิ่นเช่อสบตาพ่อโดยไม่ถอย “ชิงเยวี่ยเป็นคนตรง ไม่ชอบวังวน ถ้าต้องถูกแม่คอยควบคุมทุกเรื่อง ชีวิตคู่ก็คงไปกันไม่ยืดหรอกครับ พ่อเป็นคนมีเหตุผล น่าจะรู้ว่าความรักใคร่ปรองดองของสามีภรรยาต่างหากคือรากฐานของครอบครัว”
แม่เฉินที่อยู่ในลานบ้านได้ยินเสียงก็อดแทรกขึ้นมาไม่ได้ “ควบคุมอะไรกัน? ฉันจะทำร้ายเธอได้ยังไง? เข้าประตูตระกูลเสิ่นมาแล้ว ก็ต้องทำตามกฎของตระกูลเสิ่น!”
เสิ่นเช่อไม่หันกลับไปมอง เพียงพูดกับพ่อว่า “ทำตามกฎได้ครับ แต่ต้องมีเหตุผลด้วย ถ้าแม่จริงใจกับเธอ ผมก็ย่อมซาบซึ้ง” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง “พ่อครับ ของใหญ่สามอย่างนี่ ผมจะหาทางจัดการเอง”
พ่อเฉินมองเสิ่นเช่อ แววตาฉายความรู้สึกซับซ้อนวูบหนึ่ง เขารู้นิสัยลูกชายคนนี้ดี เมื่อตัดสินใจแล้วก็เปลี่ยนใจได้ยาก
“เรื่องสินสอดที่เบิกจากเงินกองกลาง เธอวางใจได้ ในเมื่อพ่อพูดแล้วก็ไม่มีทางกลับคำ” พ่อเฉินตบไหล่เสิ่นเช่อเบา ๆ “แต่เธอก็ต้องเข้าใจแม่ด้วย แม่เป็นคนเข้มแข็งและเอาแต่ใจมาตลอดชีวิต เรื่องใหญ่เรื่องเล็กในบ้านล้วนเป็นแม่จัดการ จะให้เปลี่ยนความคิดในทันทีคงยาก”
เสิ่นเช่อพยักหน้าเบา ๆ เขาเข้าใจความหมายของพ่อ เพียงแต่เรื่องของหลินชิงเยวี่ย เขาไม่อยากประนีประนอมแม้แต่น้อย “ผมรู้ว่าแม่เหนื่อย ต่อไปเรื่องที่ควรกตัญญู ผมจะไม่บกพร่อง แต่ชิงเยวี่ยคือคนที่จะอยู่กับผมไปทั้งชีวิต ผมปล่อยให้เธอต้องเจ็บช้ำไม่ได้”