เสิ่นชวนไม่พูดอะไรอีก นิ้วมือขีดเขียนไปมาบนเสื่อเตียงเตาอย่างไร้จุดหมาย
นิสัยของเขาเงียบขรึม ไม่คล่องแคล่วเหมือนเสิ่นเช่อ หลายปีมานี้ชีวิตความเป็นอยู่ก็กระเบียดกระเสียร หากได้อานิสงส์จากเรื่องนี้จริง เขาก็ใช่ว่าจะไม่ยินดี เพียงแต่นึกถึงที่เสิ่นเช่อคอยช่วยเหลือคนในบ้านอยู่เสมอ ในใจก็รู้สึกอึดอัดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
“พอแล้ว อย่าคิดมากเลย” หวังชุยเอ๋อดึงผ้าห่มขึ้น “พรุ่งนี้ยังต้องออกไปทำงานกลุ่ม รีบนอนเถอะ เรื่องนี้ให้พ่อแม่เป็นคนกังวล ไม่ใช่เรื่องที่เราจะไปพูดอะไรได้”
เสิ่นชวนขานรับ “อืม” แล้วพลิกตัว มองแสงจันทร์นอกหน้าต่าง พลางคิดว่าตัวเองเป็นลูกชายคนโต พ่อแม่ย่อมต้องมาอยู่กับตน ถึงตอนนั้นข้าวของทุกอย่างก็เป็นของตน คิดไปคิดมาก็หลับไปอย่างเป็นสุข
ห้องข้าง ๆ จางไหล่ตีก็กำลังพูดเรื่องนี้กับเสิ่นเจียงเช่นกัน
เสิ่นเจียงมีสีหน้าโลภอยากได้ยิ่งกว่าเดิม พอได้ยินจางไหล่ตีบอกว่าต้องหาทางให้ปัญญาชนหลินมอบเงินและบัตรออกมา เขาก็พยักหน้ารัว ๆ “พวกเธอพูดถูก รอเธอแต่งเข้ามาแล้ว ข้าวของทุกอย่างก็เป็นของตระกูลเสิ่นเรา ควรให้แม่เก็บรักษาไว้ถึงจะถูก”
เขาคิดในใจว่า “แม่รักเขาที่สุดมาตลอด ถึงตอนนั้นค่อยพูดจาดี ๆ กับแม่อีกสักหน่อย ข้าวของในมือปัญญาชนหลินก็จะเป็นของเขาหมด”
จางไหล่ตีเห็นสามีเข้าใจเรื่องราวดีนัก ก็ยิ้มหน้าบานเป็นดอกไม้ ขยับเข้าไปใกล้แล้วลดเสียงลง “ก็คุณฉลาดนี่นา! แม่รักคุณที่สุด ถึงตอนนั้นคุณก็พูดจาอ่อนหวานกับแม่ให้มากหน่อย ให้แม่ซื้อที่ทำงานให้คุณก่อน แล้วเอานาฬิกาข้อมือของปัญญาชนหลินมาให้คุณใช้ พอวันหน้าคุณได้ไปทำงานในเมือง หยิบออกมาใช้ก็ดูมีหน้ามีตาขนาดไหน”