เขารับยาห้ามเลือดจากมือเธอมา กำลังจะโรยลงบนแผล หลินชิงเยวี่ยก็รีบร้องห้าม “เดี๋ยวก่อน ล้างแผลก่อน” พูดพลางหยิบกระบอกน้ำออกจากกระเป๋าสะพายหลัง
หลินชิงเยวี่ยหมุนเปิดฝากระบอกน้ำ ข้างในคือน้ำบ่อวิเศษจากพื้นที่ ซึ่งช่วยให้แผลสมานได้ดี
เธอค่อย ๆ เทน้ำใสลงบนบาดแผลของเสิ่นเช่ออย่างระมัดระวัง
น้ำเย็นเฉียบชะล้างคราบเลือดออก เผยให้เห็นเนื้อที่ฉีกขาดพลิกม้วน ดูแล้วน่ากลัวเป็นพิเศษ
เสิ่นเช่อครางอู้อี้ ตอนแรกเจ็บมาก แต่พอล้างไปจนถึงช่วงท้ายกลับไม่รู้สึกเจ็บแล้ว เขามองหลินชิงเยวี่ยอย่างสงสัย อยากถามว่านี่คือน้ำอะไร ทำไมถึงช่วยระงับปวดได้ แต่สุดท้ายก็อดกลั้นเอาไว้
“เจ็บไหม” เสียงของหลินชิงเยวี่ยเจือสะอื้น มือสั่นจนเห็นได้ชัด
“ไม่เจ็บ” เสิ่นเช่อยกมุมปากขึ้นนิด ๆ “พอล้างด้วยน้ำของเธอแล้วก็ไม่เจ็บเลย”
หลินชิงเยวี่ยลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก โชคดีที่น้ำบ่อวิเศษจากพื้นที่ใช้ได้ผล เธอไม่กล้าอธิบายอะไรมาก จึงก้มหน้าเร่งมือ โรยยาห้ามเลือดลงบนบาดแผลให้ทั่ว “น้ำนี้…ฉันตั้งใจไปตักมาจากลำธารบนเขาเมื่อเช้า ได้ยินว่าน้ำที่ไหลอยู่สะอาด บางทีอาจช่วยให้รู้สึกดีขึ้น”
เสิ่นเช่อขานรับเบา ๆ สายตาหยุดอยู่ตรงหางตาที่แดงระเรื่อของเธอ แล้วก็ไม่ได้ถามต่อ เขารู้ว่าน้ำนั่นต้องมีอะไรพิเศษอย่างอื่นแน่นอน
เขามองเธอใช้ผ้าพันแผลพันรอบแผลทีละรอบ ปลายนิ้วของเธอแตะโดนผิวเขาเป็นครั้งคราว ราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่าน ความรู้สึกซาบซ่านค่อย ๆ ไหลจากแขนเข้าสู่หัวใจ
“เรียบร้อยแล้ว…” เธอผูกปมให้แน่น มองผ้าพันแผลที่มีเลือดซึมออกมาเป็นวงจาง ๆ แล้วหัวใจก็ยังอดหวิวไม่ได้