หลินชิงเยวี่ยไม่รู้เลยว่าหลินเว่ยเว่ยกับพวกนั้นตามมาถึงหมู่บ้านชิงชานแล้ว เธอหลับไปจนถึงกลางดึก ก่อนจะได้ยินเสียงกุกกักดังมาจากข้างนอก พร้อมกับเสียงเห่าโฮ่ง ๆ ของเหมยฉิว เธอรีบลุกขึ้นนั่ง พลางคาดเดาว่าตนคงตกเป็นเป้าของคนเสเพลสองพันสองในหมู่บ้านเข้าแล้ว
หัวใจของหลินชิงเยวี่ยกระตุกวูบ เธอสวมเสื้อคลุมแล้วหยิบไม้กระบองออกมาจากพื้นที่ เหมยฉิวยังคงเห่าขู่เสียงต่ำอยู่ในลานบ้าน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความระแวดระวัง เห็นได้ชัดว่ามันสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ
เธอกลั้นหายใจ แนบตากับช่องประตูแล้วมองออกไปข้างนอก ใต้แสงจันทร์ มีเงาร่างของชายคนหนึ่งยืนตะคุ่มอยู่ข้างกำแพงลานบ้าน เขาค่อมหลัง พยายามมุดเข้ามาทางช่องรั้ว เมื่อดูจากรูปร่างแล้วคล้ายจางเหลาอู่ คนว่างงานประจำหมู่บ้านที่ป้าหูเคยเล่าให้เธอฟัง
ปกติคนคนนี้ชอบขโมยไก่ขโมยหมา ก่อนหน้านี้ไม่นานก็เพิ่งถูกตำรวจจับไป เพิ่งปล่อยตัวออกมาได้ไม่กี่วัน ไม่นึกเลยว่าจะใจกล้าถึงขนาดบุกมาถึงลานบ้านเล็ก ๆ หลังเขาของเธอ
หลินชิงเยวี่ยกำไม้กระบองแน่น โชคดีที่ตอนนี้เธอดื่มน้ำบ่อวิเศษจากพื้นที่ทุกวัน สุขภาพร่างกายดีขึ้นและมีแรงมากขึ้น หากเธอลงมือจัดการจางเหลาอู่คนนี้ก่อน ก็น่าจะไม่มีปัญหา
ขณะที่กำลังคิดอยู่ ก็เห็นจางเหลาอู่ปีนข้ามรั้วเข้ามาในลานบ้านแล้ว และกำลังเดินตรงมาทางกระท่อมของเธอ
หัวใจของหลินชิงเยวี่ยเต้นกระหน่ำ ฝ่ามือที่กำไม้กระบองไว้แน่นมีเหงื่อเย็นซึมออกมา
เธอถอยหลังอย่างรวดเร็วสองก้าว แล้วแนบตัวอยู่หลังประตู หูแนบกับบานประตูเพื่อฟังเสียงฝีเท้าในลานบ้านที่ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ฝีเท้าของจางเหลาอู่โซเซ แถมยังมีกลิ่นเหล้าติดมาด้วย เห็นชัดว่าดื่มมาไม่น้อย