ทั้งสองคนเพิ่งก้าวเข้าไปในกระท่อมเล็ก หลินเว่ยเว่ยก็เอ่ยเสียงเบา "พี่จื่อหมิง ฉันหิวน้ำ ช่วยรินน้ำให้ฉันหน่อยได้ไหม"
เฉินจื่อหมิงได้ยินนางอยากดื่มน้ำ ก็หมุนตัวเดินไปทางโต๊ะทันที
ตอนที่เขาหันหลังให้หลินเว่ยเว่ยเพื่อหาแก้วเคลือบ ไม่ทันเห็นคนข้างหลังรีบชะโงกมือหยิบซองกระดาษเล็กๆ ออกจากผ้าห่อของ แล้วเทผงสีขาวด้านในลงในแก้วน้ำต้มสุกเย็นบนโต๊ะอย่างเงียบเชียบ รวดเร็วราวกับสายลม
"น้ำมาแล้ว" เฉินจื่อหมิงยื่นแก้วน้ำให้ สายตาจับจ้องอยู่ที่หางตาที่แดงระเรื่อของนาง "ค่อยๆ ดื่มนะ"
หลินเว่ยเว่ยรับแก้วน้ำมา ปลายนิ้วแตะหลังมือเขาโดยไม่ตั้งใจ ทำให้เฉินจื่อหมิงใจเต้นระส่ำระสายขึ้นมาอีกครั้ง
นางเงยหน้าดื่มน้ำไปเกือบครึ่งแก้ว มุมปากเปื้อนน้ำเล็กน้อย มองดูยิ่งเพิ่มความไร้เดียงสาน่าเอ็นดู "พี่จื่อหมิง พี่ก็ดื่มหน่อยสิ อากาศร้อนๆ" พลางยื่นแก้วน้ำบนโต๊ะไปตรงหน้าเขา
เฉินจื่อหมิงรับแก้วมาดื่มรวดเดียวหมด วางแก้วไว้ข้างๆ แล้วยื่นแขนเข้าไปโอบเอวบาง "ไม่ต้องดื่มแล้ว ให้ฉันกอดเธอหน่อย"
หลินเว่ยเว่ยยอมซบลงในอ้อมแขนเขา สัมผัสได้ถึงลมหายใจที่ถี่ขึ้นเรื่อยๆ ของเขา หัวเราะเยาะในใจ—เดี๋ยวก็รู้สึกดีนักล่ะ นางจงใจถูไถเข้าหาเขา เสียงอ่อนโยนราวกับปุยฝ้าย "พี่จื่อหมิง ฉันไม่อยากห่างจากพี่เลย..."
ในหัวเฉินจื่อหมิงเหลือเพียงไฟร้อนแรง ก้มลงจะจูบนาง เรื่องต่อจากนั้นก็เป็นไปตามธรรมชาติโดยสมบูรณ์
ส่วนที่นอกประตูลานบ้าน หลินชิงเยวี่ยที่แอบเฝ้าดูอยู่ตลอดได้ยินเสียงหวานแหววจากในห้อง มุมปากยกยิ้มเย็นชา