หลินเว่ยเว่ยถูกดึงจนหนังศีรษะชา แต่ในใจกลับเยาะเย้ย—นี่คือสิ่งที่ต้องการ
จู่ๆ เธอก็หยุดร้องไห้ ผลักจางชุ่ยเฟินออกอย่างแรง นั่งลงกับพื้นผมยุ่งเหยิง ร้องไห้พร้อมตะโกนว่า "ฉันไม่รู้จักอายหรือไง? ฉันจริงใจกับพี่จื่อหมิง! ถ้าตระกูลเฉินของพวกคุณมองฉันไม่ขึ้น ฉันก็ไม่ได้คิดจะปีนสูง"
"ฉันก็แค่มาเพื่อบอกลาพี่จื่อหมิง ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าพี่จื่อหมิงจะทำกับฉันแบบนี้... ฉันก็เป็นผู้หญิงที่บริสุทธิ์นะ"
คำพูดนี้เหมือนฝ่ามือฟาดใส่หน้าจางชุ่ยเฟิน เธอโกรธจนตัวสั่น ชี้ไปที่หลินเว่ยเว่ยพูดไม่ออก
เฉินจื่อหมิงเห็นดังนั้นก็รีบเข้ามาบังอยู่ข้างหน้าหลินเว่ยเว่ย "แม่! แม่อย่าดื้อดึงเลย! เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของเธอ เป็นผมเองที่ชอบเว่ยเว่ย ผมเต็มใจ! ผมจะรับผิดชอบต่อเธอเอง!"
"รับผิดชอบ? แล้วแม่จะรับผิดชอบยังไง?" จางชุ่ยเฟินโกรธจนกระโดด "แม่ของมันเป็นนักโทษบำเพ็ญแรงงาน! ถ้าแกไปพัวพันกับมัน ต่อไปในโรงงานใครจะยังมองตระกูลเฉินของเราขึ้น? อนาคตของพ่อแกก็จะถูกแกทำลายหมด!"
เสียงทะเลาะในลานบ้านดึงดูดเพื่อนบ้านมากขึ้นเรื่อยๆ ทุกคนยืนล้อมที่ประตูชี้ชวนกัน
จางชุ่ยเฟินทั้งโกรธทั้งร้อนใจ น้ำตาไหลออกมาแล้ว แต่ทำได้แค่มองหลินเว่ยเว่ยนั่งอยู่บนพื้นในท่าผู้เคราะห์ร้าย
และทั้งหมดนี้ หลินชิงเยวี่ยที่ซ่อนตัวอยู่หลังห้องครัวได้ยินเข้าหมด
เธอปีนออกทางหน้าต่างด้านหลังอย่างเงียบๆ มุมปากยกยิ้มเยาะเย้ย
ละครที่หลินเว่ยเว่ยทุ่มสุดตัวแสดงครั้งนี้ คงต้องพลาดท่าเสียที—จางชุ่ยเฟินเป็นคนที่หน้ามีที่สุด ถูกคนมองแบบนี้มากขนาดนั้น ยิ่งจะเกลียดหลินเว่ยเว่ยมากขึ้น