"เอาไปทั้งหมดเลย" พนักงานขายถามด้วยความประหลาดใจ "ผ้าหลายม้วนแบบนี้รวมกันแล้วไม่ใช่น้อยนะ งั้นฉันลดราคาให้หน่อยก็แล้วกัน"
"พี่สาว ขอบคุณมากจริงๆ ค่ะ" หลินชิงเยวี่ยดีใจเกินคาด
พนักงานขายจัดแจงแบ่งขนมกับลูกกวาดเป็นห่อกระดาษเล็กๆ อย่างคล่องแคล่ว แล้วหยิบสบู่ก้อน สบู่ซักผ้า กล่องเข็มด้ายของใช้ประจำวันพวกนี้ เอามัดรวมกับผ้าเป็นห่อใหญ่ "น้องสาว ที่นี่เพิ่งมีไหมพรมรุ่นใหม่เข้ามา มีสีแดงกับสีเทา เธอจะเอาไหมล่ะ"
หลินชิงเยวี่ยได้ยินแล้วตาก็สว่างขึ้นมา "เอาเลยค่ะ ไหมพรมเป็นของหายาก เจอแบบนี้ต้องเอาไว้ พี่สาว ช่วยชั่งให้ฉันอย่างละสองจินด้วยนะคะ"
"ได้เลย เดี๋ยวชั่งให้เลย" พนักงานตอบรับอย่างดีใจ
"พี่สาว ที่นี่มีน้ำตาลทรายแดงไหมคะ ขอสองจิน" เธอเสริมขึ้นมาอีก "ได้ยินว่าทางตะวันออกเฉียงเหนือหนาวมาก ดื่มน้ำตาลทรายแดงแล้วจะอุ่นขึ้น"
"น้ำตาลทรายแดงแพงอยู่นะ แล้วเธอซื้อของเยอะขนาดนี้จะขนไหวหรือเจ้าคะ?" พนักงานพูดพลางชั่งน้ำตาลไป
หลินชิงเยวี่ยยิ้มบางๆ "ฉันส่งไปได้ค่ะ ของหายากพวกนี้ที่ชนบทหาซื้อไม่ได้หรอก"
พนักงานยิ้มแล้วพยักหน้า คิดเงินเสร็จเร็วมาก "น้องสาว รวมทั้งหมดสองร้อยยี่สิบสามหยวน"
รู้ไว้ว่า นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เธอขายของได้เงินเยอะขนาดนี้ทีเดียว ใจมันจะไม่ดีใจได้ยังไง
จ่ายเงินและคูปองเสร็จ หลินชิงเยวี่ยเห็นของเยอะเกินกว่าจะขนครั้งเดียวไหว เลยหันไปยิ้มให้พนักงาน "พี่สาว ช่วยดูของให้ฉันหน่อยนะคะ ฉันขนกลับไปก่อนบางส่วน"