รองผู้อำนวยการโรงงานหลี่นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองเธออย่างลึกซึ้ง
แต่ก่อนเคยได้ยินคนพูดอยู่เสมอว่าลูกสาวตระกูลหลินคนนี้นิสัยอ่อนแอ เห็นใครก็ก้มหน้าหลบ พูดจาเสียงแผ่วเบา ราวกับกลัวจะรบกวนผู้คน
แต่หญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าตอนนี้อย่างหลินชิงเยวี่ย สายตาเป็นประกายวาววับ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความแน่วแน่ที่ไม่ยอมให้ใครโต้แย้ง ปราศจากท่าทีอ่อนแอแม้แต่น้อย
“เธอพูดถูก” รองผู้อำนวยการโรงงานหลี่พยักหน้าช้าๆ พลางคิดในใจ — คำเล่าลือเชื่อถือไม่ได้จริงๆ เด็กคนนี้ดูเรียบร้อย แต่ในใจกลับกระจ่างแจ้ง มองอะไรทะลุปรุโปร่งกว่าใคร
เขายกมือขึ้นตบไหล่หลินชิงเยวี่ยเบาๆ “เรื่องนี้ฉันรู้ดี เธอวางใจได้ จะไม่เปิดโอกาสให้พวกมันได้ดิ้นอีก”
เหล่าวังขมวดคิ้ว “เฉินปิงน่ะเป็นจิ้งจอกแก่ ระวังตัวเหลือเกิน จะมีที่พลาดได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือ”
หลินชิงเยวี่ยยิ้มบางๆ “ลุงหลี่คะ เฉินปิงจะระวังตัวแค่ไหน แต่ก็อย่างที่ว่า ห่านบินผ่านยังทิ้งขนไว้ ไม่มีทางไม่เหลือร่องรอยแม้แต่น้อย และอีกอย่าง คุณลองเริ่มจากเฉินจื่อหมิงลูกชายของเขาได้”
รองผู้อำนวยการโรงงานหลี่ดวงตาเป็นประกาย ราวกับถูกจุดให้สว่าง นิ้วมือเคาะโต๊ะเบาๆ “เธอหมายถึง... เฉินจื่อหมิง? ไอ้หนูนั่นถือวิสาสะเพราะมีพ่อเป็นใหญ่ ในโรงงานน่ะอำมหิตนัก เมื่อเดือนก่อนยังเคยโดนฟ้องเรื่องหักค่าข้าวคนงาน รองผู้อำนวยการเฉินปิงช่วยกลบเกลื่อนไว้”
เหล่าวังก็คลายความขมวดคิ้วลง พ่นลมปากเบาๆ “ใช่สิ ทำไมฉันคิดไม่ถึง! เฉินจื่อหมิงไอ้หนุ่มหัวดื้อนั่น หุนหันพลันแล่น ไหนเลยจะมีชั้นเชิงแบบพ่อมัน? บางทีอาจจะเค้นคำจากปากมันออกมาได้บ้าง”