หลินชิงเยวี่ยหยิบลูกอมเม็ดเล็ก ๆ นั้นขึ้นมา ขอบกระดาษห่อที่หยาบกระด้างเสียดสีกับฝ่ามือ แต่ในใจกลับเหมือนถูกอะไรบางอย่างแผดเผา ทั้งจุกทั้งอ่อนโยน
เธอลอกกระดาษห่อออก แล้วยัดลูกอมเข้าปากหลินเจียเป่า มองตาเขาที่เป็นประกายขึ้น แล้วยิ้มถาม "หวานไหม?"
"หวาน!" หลินเจียเป่าอมลูกอมตอบเสียงอู้อี้
หลินชิงเยวี่ยลุกขึ้นเดินกลับห้อง เริ่มเก็บข้าวของของตัวเอง
กระเป๋าผ้าใบเก่าใบหนึ่ง ใส่เพียงเสื้อผ้าสองสามชุดที่ใช้สลับกันตอนนี้ เป็นของที่เธอตั้งใจจะถือติดมือไปอยู่ชนบท ส่วนเสื้อผ้าฝ้ายที่ป้าลิ่วให้ พื้นรองเท้าที่คุณยายจางเย็บให้ และรูปถ่ายของแม่ เธอพับเก็บอย่างพิถีพิถันแล้วใส่เข้าไปในพื้นที่
ดึกแล้ว หลินเจี้ยนเย่ยังไม่กลับ
หลินชิงเยวี่ยลุกออกจากห้อง ในห้องนั่งเล่นมีเพียงไฟดวงเล็ก ๆ สีเหลืองหม่นสลัว หลินเจียเป่าขดตัวอยู่บนม้านั่งยาว ดูเป็นก้อนเล็ก ๆ น่าสงสาร
"ทำไมยังไม่นอนอีก?" หลินชิงเยวี่ยเดินเข้าไป เอ่ยเสียงเบามาก
หลินเจียเป่าเงยหน้าขึ้น ดวงตามีไอน้ำจับชั้น "รอพ่อ" เขาหยุดไปครู่ แล้วถามเสียงเบา "พี่ใหญ่ พ่อจะไม่กลับมาแล้วหรือเปล่า?"
หลินชิงเยวี่ยทรุดตัวลงนั่งข้างเขา สายตามองไปที่ปากตรอกมืดมิดนอกหน้าต่าง "ไม่หรอก เขาแค่มีธุระติดพัน เดี๋ยวก็กลับมา"
เธอไม่รู้ว่าคำพูดนี้พูดให้เด็กฟัง หรือพูดให้ตัวเองฟังกันแน่
คืนนี้หลินเจี้ยนเย่ไปโรงพัก เก้าในสิบต้องไปช่วยสอบสวนคดีของหวังซิ่วหลาน เรื่องเก่า ๆ พวกนั้นถูกขุดขึ้นมา คงไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ แน่