หลินชิงเยวี่ยตาเป็นประกาย ราวกับคว้าเชือกเส้นสุดท้ายไว้ได้ “แพงหน่อยไม่เป็นไร ขอแค่มีก็พอ! ป้าคะ ป้าบอกหน่อยได้ไหมว่าบ้านป้าจางอยู่ที่ไหน?”
“ออกจากร้านสหกรณ์ไปทางด้านหลัง พอถึงซอยที่สามให้เลี้ยวเข้าไป บ้านที่มีต้นหูกวางเก่าแก่อยู่หน้าประตูคือบ้านของนาง” ป้าสาวหลังเคาน์เตอร์กำชับอย่างละเอียด “บอกไปว่าฉันให้มา นางอาจจะให้ราคาที่เหมาะสมหน่อย”
“ขอบคุณป้ามากค่ะ! ขอบคุณจริง ๆ ค่ะ!” หลินชิงเยวี่ยก้มคำนับด้วยความซาบซึ้งใจ หยิบขนมกับของหวานที่เพิ่งซื้อมาเดินออกไป ฝีเท้าเบาเบิกบานขึ้นหลายส่วน
ก้าวออกจากร้านสหกรณ์มาภายใต้แสงอาทิตย์ที่พอดี หลินชิงเยวี่ยเงยหน้ามองท้องฟ้า สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ
อากาศยังมีความอบอุ่นแห้งแล้งของปลายฤดูร้อน แต่ก็อบอวลไปด้วยความหวังของการเริ่มต้นใหม่
ความฝันอยากเป็นผู้อำนวยการโรงงานของเฉินปิง เส้นทางร่ำรวยของหลินเว่ยเว่ย แผนการของหวังซิ่วหลาน... ล้วนต้องถูกเขียนบทใหม่ทั้งหมด และชีวิตของหลินชิงเยวี่ยเองต่างหากเพิ่งจะเริ่มต้น
ตรอกด้านหลังลึกและแคบ แสงแดดส่องเข้ามาเฉียง ๆ ตกกระทบบนถนนหินชนวนสีเขียว
หลินชิงเยวี่ยเดินตามเส้นทางที่ป้าสาวหลังเคาน์เตอร์บอกไป ก็พบต้นหูกวางเก่าแก่ต้นนั้นในไม่ช้า ใต้ต้นไม้มีบ้านอยู่จริง ๆ ประตูแง้มไว้ เสียง “ปัง ๆ” ของการดีดฝ้ายดังออกมาจากข้างใน
นางเคาะประตูเบา ๆ “ขอถามหน่อยค่ะ ที่นี่บ้านป้าจางหรือเปล่าคะ?”
ประตู “เอี๊ยดอ๊าด” เปิดออก หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งผมเริ่มหงอกโผล่หน้าออกมาสำรวจดูนาง “หนูเป็น?”